09 Nisan 2007

Mutsuzluk II

Herkese güzel bir hafta dileyerek başlıyorum! Evet Tekirim'le ilgili son haberler çok şükür iyi, ağrı kesici ve antibiyotikler içeren iğne kokteylleri ile küçük beyimizi toparladık. Tedavisi devam ediyor. Yemeğini iştahla yiyor ve tuvaletinde bir problem yok. Şu andaki tek problem hareketlerinin yavaşlaması, tıpkı bunak bir yaşlı gibi davranması... Talat Bey bu hareketlerin hem yaşlılığa hem de üre oranındaki artışa bağlı olarak olabileceğini söyledi. Herşeye rağmen onun bizim yanımızda olması çok güzel! Üzüntümü benimle paylaşan ve bana destek olan herkese sonsuz teşekkürler!!!!
Tam Tekirimi atlatmışken şimdi de araya yeğenlerim ve nonimden ayrılmanın üzüntüsü girdi. 3 hafta nasıl da çabuk geçti. Ben hiçbirşey anlamadım :( Zamanı geriye döndürmek mümkün olsaydı keşke... Düşündüm de her seferinde 1 yılda yapabileceklerimizi kısıtlı bir zamana sığdırmaya çalışıyoruz ve tabii ki bu zaman hiçbirimize yetmiyor. Küçüklüğümüzden beri hayatımızın bir kısmı havaalanlarında geçse bile insan ayrılıklara bir türlü alışamıyor işte...

Haftasonundan bir kare, minişim Derin dışında ailenin tüm hatunları bir arada...
 

Bu arada ablamla gitmeden araya bir etkinlik daha sıkıştırıverdik ve cuma akşamı Sezen Aksu konserine gittik. Sahnede devleşen minik serçenin söylediği şarkıların çoğuna ablamla salya sümük eşlik ettik... Sezen'in söylediği tüm şarkılar sanki bana hitap ediyor gibiydi...
Bir de şirketimin zorunlu kıldığı 2 günlük Temel İlkyardım Eğitimi vardı ki açıkçası başta isteksiz gitsem de daha sonra ilkyardım konusunda ne kadar da bilinçsiz olduğumu görüp iyi ki katılmışım dedim. Soğuktan donanın buzla ovulmaması, yılan sokmasında zehrin emilip tükürülmemesi, yanlışlıkla çamaşır suyu içen birinin kusturulmaması, 1. derece yanıklara diş macunu sürmek ya da buz koymak yerine 20 dk. akan suyun altında tutulması gibi ilkyardım konusunda birçok bilgi edinip, tıkanan birinin Heimlich manevrası ile kurtarılmasını, temel yaşam desteğini (kalp akciğer canlandırma) uygulamalı olarak öğrendik. Artık ani hastalanma ya da yaralanma durumlarına bilinçli bir şekilde müdahale edebileceğim. Bu bilgilerin her zaman hafızamda kalmasını ama hiçbir zaman kullanmamayı ümit ediyorum...

Geçen haftanın özeti az çok böyleydi, bu haftaya ise evet itiraf ediyorum çok keyifsiz bir şekilde başladım, içimden hiçbirşey yapmak gelmiyor, akşam eve gittiğimde kapıda Selinimi görememe ve Derinimin tombiş yanaklarını öpememe fikri beni mahfediyor :..(

10 yorum:

  1. Noniciğim, ablanın ve yiğenlerinin gitmesi üzücü olmuş. Sayılı gün çabuk geçiyor. Tekirin iyileşmesine sevindim.
    İyi haftalar canım.

    YanıtlaSil
  2. Canım ne güzel çıkmışsınız...;
    Ablanlar da gitmiş...Allah kavuştursun çok zor bir durum..

    YanıtlaSil
  3. donuo demek ufakLikLar, uzuLmeni anniabiLiorum. Hayirlisiyla varirlar in$.
    Fotodan mutluluk akio yanniz, cok cici. Ma$allah :) Aile buyukleri dedigin annen ve teyzeLerin sanirim? Yani ben oLe du$unuorum zira hepSi birbirine ne kadar da cok benzioo.

    ~Serra

    YanıtlaSil
  4. canım noni,
    Allah kavuştursun...

    YanıtlaSil
  5. güle güle kavuşun inşallah...
    :)

    YanıtlaSil
  6. Seni o kadar iyi anlıyorum ki noniciim,
    tüm sevdiklerinden ve ailesinden uzak olan biri olarak,geçenlerde yunandan teyzem geldi,uyumyorduk 2miz de hani uyuyunca birbirimizi göremiycez vakit boşa gidecek ya,
    zombi'ye döndük 3 günde:)
    Allah kavuştursun
    öpüyorum kocaman!!!

    YanıtlaSil
  7. Nonicim Allah kavuştursun canım, gerçekten çok zor...

    YanıtlaSil
  8. Ben bebişlerimi geri istiyorum ya ühüüü hala alışamadım evin bu sessizliğine :,(

    Bu arada evet fotodaki tüm hatunlar anne tarafı (anneanne + teyzeler) oluyor ;)

    YanıtlaSil
  9. Ne hoş çıkmışsınız canım.Ayrılık zor biliyorum ama en kısa zamanda tekrar kavuşmanızı diliyorum..

    regina

    YanıtlaSil
  10. sayılı gün ne yazık kı coooook cabuk gecıyor cok :(

    lale

    YanıtlaSil

Saygı sınırını aşmadığınız sürece tüm yorumlarınız yayınlanacaktır, teşekkürler...

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...