16 Ekim 2008

Hep Genç Kalacağım...Hep Uzak Olacağız...

Son zamanlarda hep aynı tarzda rüyalar görüyorum, bir gece Selinle oyun oynuyorsam öteki gece Derinle'yim. Şüphesiz bitanecik yeğenlerimi çok özlüyorum, tabii canım ablamı da... Ama öyle bir noktadayım ki artık özlem ve kızgınlık bir arada sanki. Artık Türkiye'ye dönmeyeceklerinden eminim. Belki onlar da kendilerine göre haklılar, kızlar için daha güzel bir gelecek kurmak istiyorlar ama bu arada bize de haksızlık ettiklerini düşünüyorum. Kendimi sanal yeğenlere sahipmiş gibi hissediyorum. Varlar ama yoklar... Artık yeğenlerimi yılda bir defa görmek, ablamla yapabileceğim herşeyi bir aya sığdırmak istemiyorum. Canım istediği zaman ablamı aramak ve hadi bana çaya gel demek istiyorum. Başka insanlar için sıradan olan şeylerin inanılmaz özlemini çekiyorum... Etrafımda ablası ya da kardeşi olan arkadaşlarım haftasonları birlikte vakit geçirdiklerinde onları kıskanıyorum, istiyorum ki benim ablam da bana bir kapı zili kadar yakın olsun. O zili çalıyım ve boynuna sarılıyım, kızları uyutalım, oturup dedikodu yapalım, ona her konuda danışıp fikrini alıyım... Sürekli anılarımı canlı tutmaya çalışıyorum. Küçükken Libya günlerimiz, gece yatağımıza yattığımızda ablacım (veya kardeşim) şimdi sırtımı dönüyorum yanlış anlamazsın di mi diyerek kibarlıktan bir türlü dönüp uyuyamamamız, Marmaris Turban'ın diskosuna giderken çalan parçaları duyunca kalbimizin küt küt atması, Murat Abi'nin ona her hafta aldığı markazit veya gümüş takılara bakıp benim sevgilim ne zaman olacak yaaa diye iç geçirmelerim, morali bozuk olduğunda bir Nutella alıp TV karşısında oturup Nutella'yı kaşıklaması, saçma sapan şeylere saatlerce gülmemiz, kısacası ona ait herşeyi ve anılarımızı hep canlı tutmak istiyorum. Ama yetmiyor, yılda 1 zaman geçirmeye çalışıp geri kalan 11 ayı lanet olası telefon ve maillerle idare etmek yetmiyor. Elim artık telefona gitmiyor :( Şu anda ablam San Francisco'ya taşınma hazırlığındayken bu duyguları buraya dökmem ne kadar doğru bilmiyorum, belki bunları kendime saklamam gerekiyor yanlış yapıyorum ama hissettiklerim bu. Bir yandan böyle zamanlarda yanında olamadığım, ona yardım edemediğim için üzülüyorum, bir yandan böyle cesur kararlar aldıkları için onu yüreklendirmek istiyorum, öte yandan aramızdaki uzaklık & saat farkı daha da artacağı için kızıyorum. Kısacası karman çormanım! Acaba sevdikleri uzak yerlerde olan herkes zaman zaman böyle duygulara kapılır mı? Özlem kimi zaman yerini tuhaf bir kızgınlığa bırakır mı? Ya da çok özlediğiniz için böyle saçmaladığınız olur mu?
Aslında bu yazı sadece Sabahattin Ali'den ve onun ailesine, arkadaşlarına ve iş ortaklarına yazdığı mektuplarla, ailesi, arkadaşları ve öğrencileri tarafından ona gönderilen mektupların bir araya getirildiği "Hep Genç Kalacağım" kitabından oluşacaktı. Bu kitabı görünce acaba ileride biz de birbirimize yazdığımız mektuplardan böyle bir kitap çıkartır mıyız diye düşünürken nerelere geldim...
Hayır hiçbirşeyin üstüne iyice tuz biber katmak amacında değilim, bu yüzden ablamla ikimizi mutlu edecek ve Turban gecelerine götürecek şarkılarla bu havayı dağıtmak istiyorum... Canım ablam seni çok seviyorum...





11 yorum:

  1. Sana katiliyorum. Kimi zaman sevdigine karsi duyulan ozlem yerini kizginliga birakabiliyor. Senin sevgin icinde "senede 1 ay" cok az, bu yuzden kizmakta haklisin. insallah ilerde belki donerler Turkiye'ye...
    Merve...

    YanıtlaSil
  2. nonimm ne güzell yazmışın vallaha ağlattın benii
    allah sağlık versin mutlu olduğunuzu bilin yaşadığınız ülke yada mekan yada yanınızdakiler ile buda sizie yetsin başka çözüm yok sanırım

    koskocaman sevgilerr
    irem*lara

    YanıtlaSil
  3. Mesafeler olsa da onlarla olman harika. Gerçi o derece tatlı iki tane şekerden uzak olmak gerçekten zor. Ben bile fotolarına hayran hayran bakıp seviyorum.

    YanıtlaSil
  4. :.( ariycam seni... ::n::

    YanıtlaSil
  5. uff..çok fena evet.. yakında ben de çok uzaklara taşınacağım ve benim kardeşim de arkamdan böyle şeyler söyleyecek..

    YanıtlaSil
  6. aslında ikinizin birarada olmasını çok istiyorum nilüfer ve ailesinin istanbula dönmesini bende istiyorum artık bizim aileden gibi oldunuz inanın :) çok duygulandım okurken... aslında bizim ülkemizde de bıcırıkları çok güzel yetiştirebilirler.. iyi okullar bizim ülkede de var, yurt dışında eğitim imkanları olur.. herşeyin en iyisi abd de diye birşey yok ki... bilmiyorum :( işlerine de karışamam bilmiyorum çünkü ama istanbulda olsalar çok güzel olurdu gerçekten

    YanıtlaSil
  7. Ayy çok duygulandım cnm ablama kızdığım zaman hemen siz aklıma geliyorsunuz ve çabucak kızgınlığım geçiyoor :(:(:(
    Umarım yakın gelecekte tamamen kavuşursunuz cnm.
    öpüyorum
    nermins

    YanıtlaSil
  8. Sevgili prenses,

    Seni ve ablanı yaklaşık 7-8 yıldır tanıyorum, hayatıma herzmana pozitif enerji kattınız, herzaman güleryüzlü, sevgi dolu, neşeli oldunuz.. sizinle hiçbir kötü anım yok. Olması da mümkün değil! Ama en önemlisi aranızdaki bağı görünce insan gerçekten çok etkileniyor.Size hep bunun için hayran oldum, birbiriniz görünce gözlerinizin içi parlıyor, belli ki konuşmadan bile anlaşıyorsunuz, harika anılarla dolu bir geçmişiniz var , ve bunları hergün içinde yaşatabiliyrsun. Sediklerinden uzak olmanın ne demek olduğunu iyi biliyorum, özlem bazen ayrılıktan daha zor. Ama siz Noni ve Nilüfersiniz, hiçbirşey veya hiçkimse sizi ayıramaz! Ben Nilüfer gibi bir ablam olsun diye neler vermezdim, uzak olsa bile, saat farkına rağmen.. Sen şanslı olansın tatlım..
    Umarım ukalalık etmemişimdir, maksadım seni kırmak değil, sadece yazını okuyuca kalbim burkuldu..

    YanıtlaSil
  9. Güzel sözleriniz için çok teşekkürler, ablamın blogunda tuhaf yorumlar yazan da olmuş yok efendim insan karşılıksız sevmeliymiş herkesin kendi hayatı varmış vs... sanki insanın ablasını özlemesi ve yanında istemesi suç gibi...

    Prenses bu mesaj ayrıca sana: Beni kırar mısın sen hiç o nasıl söz!!! Bu arada tek veya çift cmt yemeğe bekliyorum mutlaka ;)

    YanıtlaSil
  10. Merhaba

    Ablanızıda sürekli okuyorum ve miniklerle günüme renk katıyorlar.Şuan tamda bu anlattığınız duyguları yaşıyorum.

    Kardeşim okulunu bitirdi geldi ama bu kezde farklı bir şehre iş için gidiyor.Hayattaki en yakın arkadaşım olan kızkardeşimin gidiyor olması hem mutlu ediyor hem içten içe acıtıyor.Biliyorum ki bunlar yaşanmalı ama ben neden yalnız kalmalıyım diyorum kendi kendime.

    Öyle iyi anlıyorum ki..Umarım en kısa zamanda kavuşursunuz.Onlar gelemese bile (çünkü çocuklar okul vs var) belki de siz yerleşirsiniz oraya :)

    Eminim o da sizin kadar üzülüyor ki yazışta zaten.

    Yaşıyor olduklarını bilmek en güzel tesellimiz.

    Sevgiyle..

    YanıtlaSil
  11. Merhaba, ablanın yazısından geldim bu yazıya çok duygulandım . insan sevdiklerini çok özleyince hissediyor bunları. Üstelik Türkiye içinde bile ayrılıklar yaşayabiliyor. Mesafeler kısa gibi görünse de göreceli olarak anne- babnı kardeşini aylarca görmek mümkün olmuyor. Nerden biliyorum biz de ailemizden uzaktayız. gurbet hep gurbet bizi böyle hissettiren.

    YanıtlaSil

Saygı sınırını aşmadığınız sürece tüm yorumlarınız yayınlanacaktır, teşekkürler...

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...