14 Mart 2016

Güven

Kendimi mutsuz ve umutsuz hissettiğim gecelerden biri daha... Yatağıma uzanmış, dışarıda fırtınanın sesini dinliyorum biraz da kendi iç sesimi... Mutsuz ve umutsuzum çünkü artık kendimi güvende hissetmiyorum. Gündüz vakti evimize giderken bir patlamada ölmemiz, gece yürürken tecavüze uğramamız veya en iyi ihtimalle trafik terörüne kurban gitmemiz olağan bir hal aldı... Öyle bir psikoloji içindeyiz ki artık herkes gergin, herkes patlamaya hazır bir bomba gibi... Kimsenin kimseye saygısı yok, herkes bencil ve sadece kendini düşünüyor. Dayanışmayı seven, birbirine yardım eden, iyiliksever o insanlar artık çok gerilerde kaldı. Veya hiç yoktular ama ben bir şekilde var olduklarına inanıyordum... Terörün herhangi bir halinin bir köşeden pat diye çıktığı bir ülkede kızımı parlak değil ama "patlak" bir geleceğin beklediğine şüphe yok... Ne acıdır ki ülkemi severken artık ülkemden kaçıp gitmenin planlarını yaparken buluyorum kendimi... Çünkü böylesine gergin bir ortamda çocuğumun güvenden yoksun bir şekilde büyümesini istemiyorum. Birçok kişinin de benimle hemfikir olduğuna eminim. Böyle düşündüğüm için ben değil, beni böyle düşünmeye sevk edenler utanmalı diyorum...
Dün Ankara'da meydana gelen patlamada hayatını kaybeden vatandaşlarımıza Allah'tan rahmet, sevenlerine de sabırlar diliyorum. Bu son olsun diyeceğim ama biliyorum olmadı ve ne yazık ki son olmayacak :(

(illüstrasyon: Tomer Hanuka)

1 yorum:

  1. güven ve Ümit eksikliği ruhumu günden güne daha çok esir alıyor...dudu

    YanıtlaSil

Saygı sınırını aşmadığınız sürece tüm yorumlarınız yayınlanacaktır, teşekkürler...

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...