Noni

Artık Gerçekleri Açıklamanın Vakti Geldi!

2012-01-27T11:00:00.002+02:00

Eveeet aylardır içimde sakladığım, kiminizin kilo sandığı gerçeği açıklamanın zamanı geldi artık :)

Ben 3 aylık hamileyim!!!

Yok olmadı bunu daha gümbür gümbür söylemeliyim:

Ben 3 aylık hamileyimmmmm!!!

Hıh tamam şimdi oldu :)

Bir kısmınız bunu çok önceden tahmin etmişti zaten, afferin benim akıllı bıdıklarıma :)

Biliyorsunuz yazın yaşadığım düşük beni çok üzmüştü... Yine aynı şeyleri yaşamaktan çok korktum, herşeyin iyi gittiğinden emin olana kadar, doktorumdan iyi şeyler duyana kadar beklemek istedim. Bu endişelerimi benim gibi kayıp yaşayanlar çok iyi anlıyordur...

Sağlıklı bir bebişe sahip olabilmek için bu sefer işi şansa bırakmak istemedik, bu yüzden biraz heyecanlı biraz stresli bir tedavi sürecinden geçtim (bizim gibi bebek sahibi olmak isteyen çiftler için bu aşamaları detaylı olarak bir başka postta yazacağım) ve doktorumdan okey alana kadar çenemi tuttum :)

Çok şükür şimdi herşey yolunda, bebişimiz inşallah yazın sağlıkla kucağımızda olacak.

İşte böyle arkadaşlarım, stresli geçen aylardan sonra şimdi arkama yaslanıp hamileliğimin tadını çıkartabilirim. Dilerim Allah isteyen herkese bu güzel duyguyu yaşatır...

Ben bu hafta sonunda...

2012-01-23T19:06:00.003+02:00

Pek mutluydum çünkü prensime kavuştummm :)

Twist'in indiriminden aldığım elbisemle yeleğimi giydim...

Moskova'dan aldığım kolyemle yüzüğümü taktım...

Sinemalarda Çizmeli Kedi varsa benim de kedili çantam var noolmuş yani hıh! Çantam canım ablamın hediyesi...

Bu arada Çizmeli Kedi filmini geçenlerde teyzoşumla izledim çok beğendim zaten kedili olan herşeye bayılıyorum biliyorsunuz ;)

Eveeet prensime hazırım sanırım ;)

Çok özlemişim onu, tek dileğim artık bir an önce Moskova'ya dönmek! Ama bunun için bir parça daha sabırlı olmam gerekiyor...

Cumartesi günkü yağmurun aksine pazar günü harika bir hava vardı, Moskova'da kışın en mahrum kaldığımız şey D vitamini olduğu için bol bol depolamaya çalıştık.

Bu gazla kendimizi sahile attık ama rüzgar güneşten baskın çıkınca yürüyüşümüzü kısa kestik...

İğnem ne kadar zarif di mi? Canım ablam yapmış pamuk elleriyle...

Bir de bu sevimli kutuyu göndermiş bana, içine sevgisini katarak!

Birtanecik ablam benim seni çok seviyorum!

Sahildeki kısa yürüyüşümüzün ardından tiyatromuzu kaçırmamak için CKM'nin yolunu tuttuk...

Bekleme salonunda sergilenen ünlülerin kuklalarına bir göz attık... Kaç yaşında birinin elinden çıktı bu kuklalar bilmiyorum, herhangi bir açıklama yazmıyordu, emeğe de saygısızlık etmek istemem ama ben pek sevimsiz buldum hepsini, mesela soldakinin Kıvanç Tatlıtuğ ile ne alakası var çözemedim?! O kadar kukla arasında bir tek Bülent Ersoy anlaşılır olmuştu...

Kuklalar sarmayınca beklemeye koltukta devam ettik...

Saatler 4'ü gösterince salona geçtik... Birazdan izleyeceğimiz Özen Yula'nın yazıp yönettiği "Şems!.. Unutma!.." isimli oyun... Yetkin Dikiciler, Teoman Kumbaracıbaşı, Sinan Tuzcu, Sema Keçik, Beste Bereket ve Jehan Barbur oynuyor.

Oyunda XIII. yüzyıl Konya'sında bir gece, Mevlana'nın evine konuk gelen bir hikâyecinin o evdeki bütün düzeni nasıl değiştirdiği konu ediliyor. Oyun, Şems'in kaybolmasının ardından altı kişinin hesaplaşmalarını ele alıyor.

Yetkin Dikinciler'i daha önceden de tiyatroda izlemiştim, oyunculuğu, diksiyonu, mimikleri o kadar içten ki içinde onun olduğu bir oyunu izlemek ayrı bir keyif veriyor insana...

Oyun biraz ağır ilerliyor ama oyuncular özellikle Yetkin Dikinciler ve Muhteşem Yüzyıl'ın Daye Hatun'u Sema Keçik bu ağırlıktan sıyrılmamızı sağlıyor. Oyunda tek eleştireceğim nokta Teoman Kumbaracıbaşı'nın diğer oyunculara nazaran çok kısık sesle konuşmasıydı, sesi o kadar dağıldı ki söylediklerinin bir kısmını anlamadım bile... Yine de tüm oyuncuların emeklerine sağlık diyorum...

Hafta sonunun finali de pek tatlıydı! CKM'nin karşısında yer alan Yummy Cupcakes'in renkli cupcake'lerine daha fazla kayıtsız kalamadım ve bir tane naneli cupcake'i mideye indirdim :)

Umarım siz de harika bir hafta sonu geçirmiş ve haftaya güzel başlamışsınızdır! Hepinize iyi haftalar diliyorum ;)

Klozet

2012-01-18T09:51:00.001+02:00

Burada genel olarak sevgi böcüğü Noni modunda yaptıklarımı anlatıyorum ama hayatımda beni sinir eden durumlar da olmuyor değil! Benim karşıma da saygısız insanlar çıkıyor asabi bir kedicik gibi şöyle yüzüne bir tane tırmık atasım geliyor :) Veya beni şaşırtan anlar oluyor. Muhtemelen sizin de günlük hayatınızda karşınıza çıkıyordur böyle durumlar...
Beni kıl eden durumları içimde biriktirmeyip anlatacağım rahatlayacağım bir blogum olsun istedim. Tabii bu blogun bir tek benim başıma gelenlerle sınırlı kalmasını istemiyorum, sizin de klozete atıp sifonu çekmek istediğiniz anlar/durumlar/olaylar olursa nonim77@yahoo.com adresime mail atabilirsiniz, seve seve blogumda paylaşırım ;) Eveeet henüz çok yeni olsa da buyrun kıl durumların özeti Klozet'ime :)

All is Full of LoVe...

2012-01-16T00:36:00.002+02:00

All is full of love...

I'm full of B...

*Photos by Noni

Marina

2012-01-10T23:06:00.000+02:00

Ne zamandır kendimle ilgili bir post girmiyordum buraya... Bir süredir yoğun ama benim için geçmek bilmez haftalar geçirdim. Neyseki bu haftalar bitti ama benim İstanbul'daki tatilim bitmedi. Sanırım benim bir ortam yok. Geçen sene tüm kışı Moskova'da geçirmiş, 7 ay boyunca İstanbul'a gelmemiştim. Bu kış da İstanbul'dan çıkmak bilmedim :) Kışın eksi derecelerini burada bertaraf ettiğim için mutluyum ama öte yandan sinir bozucu 90-60-90 yavruşkaları, etrafındaki herkesi haşlamaya hazır huysuz ihtiyarları ve yerlere okkalı şekilde tüküren adamlarına rağmen Moskova'yı da özlemiyor değilim. Aaaa vallahi ciddi ciddi oraları da özlüyorum ben! Belki de bu yüzden Moskova ile ilgili planlarımızın uzama ihtimaline pek soğuk bakmıyorum... Sonuçta sevdiceğim yanımda olduğu sürece her ortam sütlimandan öte malibulu marina olur benim için hii hii :)

Malibu da içmedim, neden bu kadar sırıttığım ile ilgili hiçbir fikrim yok!

Bir fotomda şöyle cool ve havalı olsun ama yok yoook 32 diş her daim meydanda! Bu kadar güldüğüm için minik burnum her fotoda patlıcan gibi çıkıyor ona yanıyorum ben :P

Bu mor minik çanta canım ablamın hediyesi... Rengine bayılıyorum, küçük bir sapı var ama metal kısmı devamlı açıldığı için sapından tutamadım, elimde tutmak zorunda kaldım. Bu tip çantaların daha sıkı kapanması için bir formülü olan var mı?

Prensimle hafta sonu Abduction (Kaçış) filmine gittik. İlk yarı aksiyon filmiyken ikinci yarı hop diye gençlik filmine döndü ve saçma şekilde bir sonuca bağlanarak bitiverdi. Sanki film iki ayrı senaristin elinden çıkmış gibiydi, sinemada izlemeye değmez bence...

Karşınızda birçok çiçek! Böcekler kadraj dışındalar :)

Canım arkadaşlarımla ilk defa Moskova dışında toplu olarak bir araya geldik, onları görmek bana pek iyi geldi... Ayşe'cim çok yakında doğum yapacak, hepimiz heyecanla tatlı Betül'ü bekliyoruz, bebişini sağlıkla kucağına almanı diliyorum canım arkadaşım!

Şimdilik benden havadisler bu kadar :)

Tebrikler!

2012-01-09T17:58:00.000+02:00

Yeni senenin ilk çekilişine katılan herkese teşekkürler! 100süz kızlarımın beğenilmesi beni çok mutlu ediyor doğrusu ve beğenildikçe aklıma yeni yeni tiplemeler yapmak geliyor, ileride burada ya da hobi sayfamda daha farklı suratlar görebilirsiniz ;) Gelelim çekilişimizin sonucuna... Kızlarımdan ikisi;

40. sırada 1930'ların ruhunu taşıyan hayalperest Selin C. ile...

65. sırada evlilik hayalleri kuran çokomelike'nin oldu...

İkisini de tebrik ediyorum!

Şubat ayının çekilişinde buluşmak dileğiyle!!!

Sen Kimsin?

2012-01-06T15:11:00.001+02:00

1930'ların ruhunu taşıyan bir hayalperest mi?

Kafası karışık bir moda ikonu mu?

Aşkı arayan bir çılgın mı?

İçinde fırtınalar esen bir asi mi?

Yoksa evlilik hayalleri kuran bir romantik mi?

2012'in ilk çekilişine hazır mıyız? Buraya gelirken yanımda getirdiğim Moskova esintili hediyelerim finito lamatito olduğu için kolları sıvadım ve sizler için çeşitli 100süz kızlardan broş yaptım :) Genelde kızlarımı yaparken hepsine bir karakter veriyorum ve arkadaşlarıma hediye ederken onların ruhuna en yakın olanı seçiyorum. Bu ayki çekilişimde de aynı yolu izlemek istedim... İki okuyucuma karakterine en yakın olan broşu hediye etmek istiyorum...

Evet sorum belli "sen bunlardan hangisisin?"

* Lütfen cevaplarınızı mail yerine buraya yorum yazarak gönderin, teşekkürler :)

Green Park Pendik Fiyaskosu!

2012-01-03T19:11:00.004+02:00

Yeni yılınız nasıl geçti? Umarım 2012'ye harika şekilde girmişsinizdir! Biz bu yılbaşında Türkiye'de olunca ailemizle hep birlikte kutlamak istedik ama annelerimiz evde yemek hazırlamakla yorulmasınlar diye dışarda kutlamaya karar verdik...

Açıkçası yeni yıl için özel bir kıyafet almak istemedim... Gardrobumda duran elbiselere bir göz attım ve yaklaşık 15 sene önce ablamın düğününde giydiğim siyah şifon elbiseyi seçtim. Bu kadar zaman sonra hala içine girmeyi başarabildiğim bir kıyafetimin kıyıda köşede var olması beni nasıl bahtiyar etti size anlatamam :)

Mekan araştırması yaparken "The Green Park Hotel Pendik’te yeni yılda Türk müziğinin sevilen isimleri Hande Yener, Kutsi, Sinan Akçıl ve Volkan Konak misafirlerine unutulmaz bir yılbaşı gecesi yaşatmaya hazırlanıyor. Organizasyonunu 2314’ün üstlendiği ve tüm ayrıntıların düşünüldüğü bu özel gecede dünya mutfağının seçkin lezzetlerinden özel mönüler hazırlandı..." diye devam eden reklamına aldanıp Green Park Pendik otelini tercih ettik, BÜYÜK HATAYMIŞ!

Green Park Pendik Otel'de balo salonundayız... Yüzümden düşen bin parça... Neden mi anlatıyım size... Yılbaşından birkaç gün önce otele gittik, 2314 Organizasyon firmasından yetkililer ile görüştük, ailelerimiz sevdiği için Volkan Konak'lı yılbaşı paketini tercih ettik ve sahneye yakın bir masayı seçtik, ödemeyi yaptık. Fakat yeni yıl gecesi otele geldiğimizde bir kabalık farkettik, başta bunun nedenini anlamadık ta ki balo salonunun içine girene kadar... Bir baktık ki masa numaraları tamamen değişmiş, bizim masada başkaları oturuyor, sahneye yakın olması gereken masamız nasıl olduysa duvar dibinde alakasız bir köşeye atılmış. Bu arada şunu da belirtiyim her masanın fiyatı da farklı... Bizden parayı alana kadar bu geceyi allayan pullayan yetkili hanfendi topu otele atıp durdu sanki bu organizasyonu üstlenen kendileri değilmiş gibi! Biz tamamen kendi çabalarımızla bulduğumuz boş bir masaya oturduk. Tabii bizim gibi birçok kişi masasını bulamadığı için mağdur oldu, haklı olarak kavga çıkartanlar, bağırıp çağırıp mekanı terkedenler oldu. Ben hayatımda bu kadar başarısız ve yüze göze bulaştırılan bir organizasyon görmedim doğrusu! Resmen paramızla rezil olduk!

Tabii fiyasko bunlarla da sınırlı kalmadı... Menüde olan şeylerin çoğu (meyve, şampanya, çorba gibi...) servis edilmedi. Ara sıcak olarak enginar varken karşımızda iğrenç bir ıspanaklı krep bulduk. Şaka gibi bir organizasyondu! Gecenin tek iyi tarafı 3 buçuk saate yakın hiç ara vermeden sahnede kalan, güzel şarkılarıyla bizi eğlendiren sevgili Volkan Konak oldu....

Kısacası biz o gece yılbaşı eğlencesinden çok hayatımızın en pahalı konserini dinleyip evlerimizin yolunu tutmuş olduk.

Bizim başımıza bunlar geldi, bu yüzden başkalarının da mağdur olmaması için bunları yazmak istedim.
Olur da "THE GREEN PARK HOTEL PENDİK"te bir davet veya eğlenceye katılacak olursanız aman bir kez daha düşünün!

Herhangi bir mekanda daveti üstlenen şirket "2314 ORGANİZASYON VE REKLAM" ise tabanları yağlayıp derhal kaçın çünkü tek dertleri paranızı alıp gerisine karışmamak, bir özür dilemekten dahi aciz bir firma, benden uyarması!

On2

2011-12-31T22:00:00.001+02:00

Saatler gece 12.00 !!!

Sene 2012 !!!

Mutlu Yıllar Hepimizeeeeeeee :)

Tüm dileklerimizin gerçekleştiği, kendimizi fiziken taş ruhen bomba gibi hissettiğimiz bir sene diliyorum!

Bakalım bu sene bizi neler bulacak, bekleyelim görelim :)

Yeni Yıl Kartlarım & Cicilerim ;)

2011-12-28T12:27:00.001+02:00

Sevgili Leylak Dalı çok güzel bir yeni yıl kartı etkinliği başlattı. 5 Aralık tarihinde son bulan bu anlamlı etkinliği ben de kaçırmak istemedim ve kendimi de dahil ettim ;)

Çok ama çok güzel kartlar aldım. Burda fotoğrafı olanlar aslında gelenlerin sadece yarısı... Ben bu postu hazırlarken bir bu kadar daha geldi :) Uzun bir süredir hiç bu kadar mektup almamıştım, sizlere de tavsiye ederim uzaktaki sevdiklerinize bu yeni yılda fwd mail veya klasik bir sms yerine kartpostal gönderin inanın karşı tarafı çok ama çok mutlu etmiş olacaksınız ;)

Bu arada No-Şık Kulübüne üyeliklerimiz halen devam etmektedir :)

Çiçeği burnunda üyemiz Zeynep'ten kendi elleriyle yaptığı bu kolye ve bana şans getirmesi için gönderdiği bebek şekeri :)

Pek tatlı Ezgim'den kendi gibi narin mis kokulu çiçekler :)

Altın kalpli Derya Kuzusu'ndan elleriyle işlediği kedili kanaviçe, yastık kılıfı, kedili ayraç ve şirin mi şirin kedili süs :)

Kulübümüzde kedili bağışlar ilk sırada kabul edilmektedir :)

Tatlı Elçin'imden kedili tepsi ve kedili magnet ailesi :)

Kalbimi her daim ısıtan Evo'mdan ayaklarımı sımsıcak tutacak terlikler :)

Pozitif enerjisini her zaman hissettiğim Songül'cüğümden origami kağıtları :)

Canım prensesimden beni şımartan hediyeler :)

Hepsi kulübümüzün bağış listesine büyük bir mutlulukla dahil edilmiştir.

Bendeniz kulüp başkanı olaraktan kulübümüze dahil olan üyelerimizin hepsini sevgiylen kucaklar gözlerinden öperim hoo hoo hoo :)

Bugün ben...

2011-12-24T09:18:00.024+02:00

Pek mutluyum!

Uzun bir aradan sonra prensim ve Miso'ma kavuşuyorum :)

Sizlere de sevdiklerinizle bir arada olduğunuz harika bir hafta sonu dilerim!

Hoşgeldiniz :)

2011-12-22T01:58:00.003+02:00

Takip ediyorsanız mutlaka duymuşsunuzdur; bu aralar blog dünyasında çiçeği burnunda anneler ve çok yakında anne olmak üzere olan adaylar var... Onları tebrik etmek istedim nezdinizde, nezninizde yok ya bu da değildi neydi doğrusu? Amaaan benim neyime afilli cümleler! Kısacası bebişlerini yeni kucaklarına alan annişleri & hamişleri kutluyorum :)

Sevgili Hesionka'nın güzeller güzeli Elora'sı...

Sevgili Banyosuyu'nun dünyalar tatlısı Alis'i...

DÜNYAYA HOŞGELDİNİZ MİNİŞLER!

Ayrıca pek yakında;

Prensesini kucağına alacak olan Ayşe'm

Kurabiyesine kavuşacak olan Hayat...

Ve prensini öpüp koklayacak olan Haydins'im...

HEPİNİZİ TEBRİK EDİYORUM KIZLAR!

Veee darısı tez zamanda benim başıma diyorum AMİNNNN!!!

Bu arada listeye dahil etmediğim çiçeği burnunda anniş veya hamiş varsa parmak kaldırsın lütfen ;)

Misafir Öğrenci

2011-12-21T15:00:00.002+02:00

Geçen hafta ilkokul arkadaşım canım Tülay'ımın Güzel Sanatlar Fakültesi'nde verdiği sanat tarihi dersinin misafir öğrencisiydim. Sabah bende bir heyecan erkenden uyandım yeni üniversiteye başlayan çaylaklar gibi :) (Bu arada ben Marmara Üniversitesi Çalışma Ekonomisi ve Endüstri İlişkileri'nden mezun oldum, sonra 2 yıl Amerka'da New York Institute of Technology'de master yaptım...) Üniversite havasını soluyalı 10 sene geçmiş üstünden... Eski günleri yad edecek olmanın heyecanıyla kahvaltımı yapıp erkenden çıktım evden, bir taksiye binip hemencecik Acıbadem'de olacaktım hesapta ama İstanbul'un korkunç sabah trafiğini ve taksilerin önümden dolu dolu geçip hepsinin arkasından küçük emrah gibi bakacağımı hesap edemedim! Derse 15 dakika geç kaldım neyseki hocam çok tatlı olduğu için bu gecikmeye ses etmedi ;)

Dersimiz Rönesans mimarisiydi... Hemen bir sandalyeye oturdum, önümdeki öğrenciden bir kağıt isteyip başladım ders notlarını almaya ;) Slaytlar eşliğinde Gotik mimari ile Rönesans mimarisi arasındaki farklara, beşik tonozdan çapraz tonoza, Filippo Brunelleschi, Leon Battista Alberti ve Andrea Palladio gibi Rönesans'ın ünlü mimari temsilcilerine kadar çok faydalı bilgiler öğrendim o gün...

Dersimiz bitince başladık fakülte içinde bir gezintiye...

Şunların güzelliğine bakar mısınız! Eğer yeniden seçme şansım olsaydı GSF'de kesinlikle tekstil veya heykel bölümlerinde okumak isterdim :( Orda olanlar çok şanslı olduğunuzu bilin lütfen!

Bu fotoğraf da züğürt tesellisi oluyor hee hee :)

Gözüme çarpanlar arasında ennn hoşuma gideni sona sakladım! Öğrenci mi mezun mu yoksa öğretim görevlisi mi hiçbir fikrim yok ama Hakan Yılmaz'ın çay kaşıklardan ortaya çıkarttıklarına ben bayıldım!

Sedyede hasta taşıyan kaşıklar & steteskopla hastasını dinleyen Dr. Kaşık :)

Akrobasi yapan kaşıklar :)

Arkada duran bir duvar ustası kaşık :)

Basketbol oynayan & ip atlayan kaşıklar :)

Bu da ütü yapan kaşık :)

Salıncakta sallanan aşıklar & banyoda yıkanan kaşıklar :)

Nasıl yaratıcılıkta sınır yok öyle di mi?

Fakültenin çıkışında Espas'ın kurmuş olduğu kitap standında ne zamandır aradığım rahmetli Bedrettin Cömert'in kaleme aldığı "Mitoloji ve İkonografi" kitabı ile tamamen bana hitap ettiğini düşündüğüm Clive Scott'un "Sokak Fotoğrafçılığı" kitaplarını aldım.

Cebimde değerli bilgiler, çantamda okunmayı bekleyen kitaplar ve öğrencilik yıllarıma geri dönmenin verdiği mutlulukla terkettim fakülteyi...

Canım arkadaşım kendimi çıtır bir öğrenci gibi hissettirdiğin ve bu güzel günü bana yaşattığın için çoook teşekkürler :)

Daily Inspiration

2011-12-19T21:24:00.001+02:00

Ablamın Van'a yardım amacıyla başlattığı kitap projesinden daha önce bahsetmiştim... Hepimizin gönderdiği fotoğraflarla katkıda bulunduğu bu anlamlı kitap tamamlandı ve blurb websitesinde satışa sunuldu! Biz siparişlerimizi internetten verdik bile ;) Siz de vermek isterseniz tek yapmanız gereken buraya tıklamanız!

Daily Inspiration her siparişe göre ayrı ayrı basılıyor. Yumuşak veya sert kapak seçenekleri mevcut. 64 sayfalık kitapta her gün size ilham verecek birbirinden güzel fotoğraflar ve İngilizce özdeyişler yer alıyor...

Ben de çektiğim bu kedili fotoğrafımla kitaptayım ;)

Kitabın tüm geliri Bridge to Türkiye Fund (BTF) aracılığıyla Van’a gidecek... Bridge to Türkiye Fund (BTF) nedir derseniz; Amerika Birleşik Devletleri’nde yaşayan Türkler’in bir taban hareketi olarak başlattıkları, amacı Kuzey Amerika ve Türkiye arasında dayanışma ve yardımlaşma köprüsü görevini üstlenerek, Türkiye’de sosyo-ekonomik olarak yardıma muhtaç toplum katmanlarına destek sağlamak olan bir hayır kurumu...

Canım ablam taa oralardan başlatmış olduğun bu güzel proje için seni tebrik ediyorum! İnanıyorum ki bizler Van'a gidemesek bile ordaki yaralı kalpleri bu sayede sarmış olacağız...

Düğmeler

2011-12-15T16:34:00.002+02:00

Kedili düğmeleri beğenen birkaç arkadaşım nereden aldığımı sormuştu... Aynı yerden uzaylı ve deniz temalı düğmeler de almıştım ama onlarla oynamaktan başka bir yerde kullanmaya henüz fırsat bulamadım :) Benim aldıklarım dışında mağazada değişik bir sürü düğme var. Bunlar dışında çok çeşitli yün ve tuhafiye malzemeleri de satılıyor. Ayrıca ücretsiz örgü ve nakış kursu da veriyorlarmış, ilgilenenlere duyurulur ;)

ELİT TUHAFİYE

Adres: Şemsettin Günaltay Cad. 19 Mayıs Mah. No:164-C Kazasker-Erenköy

(Minibüs Caddesi üzerinde yeni açılan Kazasker Starbucks'ın sırasında...)

Telefon: +90 (216) 386 30 20

Oopsy!

2011-12-13T22:48:00.000+02:00

Güzel dilekleriniz için teşekkür ederim arkadaşlarım. Neyseki çarpılmadan sapasağlam aranızdayım :) Bu arada bir önceki postta geçen f...'li kelime için sizden özür diliyorum. Bu stres bana pek yaramadı, biraz fazla asabi oldum çıktım. Bu dönemde beni hoşgörün olur mu? Ben şimdiden uyarımı yapıyım da sonra ne oldu bu ballı lokma tatlısına demeyin :P Zaten şunun şurasında 2 haftam daha kaldı, bunu da atlatıyım, o zaman siz sağ ben selamet veya ben sağ siz selamet amaan neyse işte ondan :)

Bu arada içimdeki küçük asabi hanımı dizginlemek için kendi çapımda yöntemlerime devam ediyorum; bunların başında dikiş dikmek geliyor. Uzun bir süre önce Pinterest'te bu kazağı gördüm, belki kazağın aman aman bir özelliği yok ama yandaki düğmelerine bayıldım...

Annemin yüncüsüne uğradığımda bir de ne göriyim karşımda kedicikli bir sürü düğme! Kedili olunca anında kalbime aşk okları fırladı tabii :) Tamam dedim ben de kendime benzer birşey dikebilirim.

Siyah kalın likralı bir kumaştan bol hatta çuvalı andıran bir bluz diktim, sonra bu düğmeleri sol kola diktim... Diğer kazakta altta da düğme kullanılmış ama ben sadece yanda kullandım.

Ortaya böyle kedili, kuşlu, balıklı birşey çıktı :)

Aldığım diğer sevimli düğmelerimi görmek isterseniz hobi sayfama tıklayabilirsiniz...

Bugünkü Noni...

2011-12-12T02:01:00.001+02:00

Muhtemelen böyle olacak!

Bir boğa hatunu için en zor şeylerden biri beklemekmiş, sabretmekmiş...

Neyseki bu bekleyiş bugün son buluyor.

Benim için dua edin de bugün böyle çarpılıp kalmıyım, siz de benim o muhteşem gülüşümden mahrum kalmayın :P

Hepinize stressiz bir hafta diliyorum!

Veee...

2011-12-10T15:46:00.000+02:00

Yılın son çekilişine katılan herkese kocaman öpücükler & teşekkürler!

Bu ayın kazanan ismi 61. sırada;

2011 çevremdeki herkesin sağlık konusunda sınandığı bir yıldı. Bu yüzden kocaman tehditkar bir şırıngaya benziyor: "kendinize dikkat edin, etmezseniz iğne yaparım haaaa!"

yorumunu bırakan sevgili BERNACAN oldu. Kendisini tebrik ediyor, 2012'nin ona şırınga yerine güller sunmasını diliyorum.

İyi kötü bir seneyi geride bırakıyoruz... Önümüzdeki taptaze çıtır mı çıtır bir yıl bizi bekliyor ;) 2012'nin hepimize en başta sağlık, mutluluk ve huzur getirmesini diliyorum.

Gelecek sene yeni bir çekilişte buluşmak üzere hoşçakalınnnn :)

2011 Yılının Son Çekilişi (Hadi Bekliyorum Hepiniziiiii)

2011-12-08T01:10:00.002+02:00

Son aya girdik bile! 2011 bitmek üzere! Bir seneyi nasıl kapatıyorsunuz? Dilekler, hedefler gerçekleşti mi yoksa gerçekleşmesine ramak kala hayaller suya mı düştü?

Benim açımdan karmaşık bir yıl oldu 2011... Prensimle yeni heyecanlar, yeni arkadaşlıklar, sevinçler, keşifler, hüzünler... Çokça tatlı, azcık acı... 2011'i birşeye benzetmek istesem kesinlikle kırmızı biberli çikolata diyebilirim. Tatlıydı ama ağızda hafif bir acılık bırakmadı da değil... Yazın yaşadığım kayıp olmasaydı 2011 benim için çok harika bir yıl olabilirdi ama hayat böyle işte biraz tatlı, biraz acı...

İnşallah 2012 lokum tadında bir yıl olur büyük küçük hepimiz için...

Şimdi gelelim sorumuzaaaa... Moskova'dan hatıra 10 parçalık bu şirin matruşkaya sahip olmak isterseniz tek yapmanız gereken 2011 senesini herhangi birşeye benzetmeniz, betimlemeniz... Ben biberli çikolataya benzettim, peki sizin için neydi? Mesela mis gibi kokan bir gül müydü yoksa totonuza batan bir kaktüs mü :) Veya bambaşka bir tür mü? Hadi bakalım heyecanla bekliyorum cevaplarınızı ;)

Samurai

2011-12-07T06:00:00.006+02:00

Moskova'da Art-Center'ın içinde daimi olarak yer alan Samurai sergisine gitmeye aslında çok önceler niyet etmiştim. Fakat prensimle asansörde yanlış katta inince kendimizi bambaşka bir serginin içinde bulmuş, bu oyuncakları görünce dünyam durmuş, samurayı da kılıcını da anında unutmuştum hii hii :) Birkaç hafta sonra ise Neslihan'cığımı (blogumun bana kattığı bir başka güzel yürek daha, ne şanslıyım ben!) koluma takıp yine Art-Center'da soluğu almıştık. Bingo! Bu sefer doğru katta inmeyi başardım ve sergiyi dolaşabildik ;) Ha gezdikten sonra görmesekte olurmuş dedik ama neyse en azından içimde kalmamış oldu... Üstünden aylar geçti, ben çektiğim fotoğraflara daha yeni bakabildim ve her zamanki gibi sadece kendime saklamak istemedim, hayat paylaşınca güzel lalalalalalaaaaa hiyaaaaaaaa!

Samuray eski Japonya'da soylu asker sınıfı için kullanılan bir terimdi. Samuray, eski Japoncada 'hizmet etmek' manasına gelen saburau kelimesinden türemiştir.

Savaş, Japon kültüründe önemli bir yer teşkil eder. Ülkenin önemli klanları birbirleriyle pek çok kez karşı karşıya gelmiştir. Japon topraklarının sadece %20’sinin tarıma elverişli oluşu, toprak kavgasını doğurmuştur. Toprak savaşları da hem tinsel, hem de fiziksel gelişim ve mücadele yöntemlerini gerektirdiğinden, Samurayların gelişimi de bu olguya dayalıdır.

Samuraylar "buşido" anlayışını temel almıştır. Buşido, "Savaşçının Yolu" anlamına gelir. Buşido felsefesinde korkunun yeri yoktur. Samuray, ölüm korkusunu yenmiş kişidir. Bu, dinginlik kazandırır ve efendiye sadakat sağlardı.

9.-12. yüzyıllar arasında samuraylar bir sınıf haline geldi. İki adla anılırlardı: Samuray (şövalye), Buşi (savaşçılar). Bu insanların bir kısmı yönetici sınıflara bağlıydılar. Bir kısmı ise para karşılığı savaşırlardı. Samuraylar, feodal derebeylerine (Daimyo) bütünüyle bağlıydılar. Hizmetlerinin karşılığında mevki ve arazi alırlardı. Daimyo’lar, Samurayları daha fazla arazi kazanmak ve gücünü arttırmak için kullanırlardı.

Samuraylar, at üstünde, yaya, silahlı, silahsız dövüş konusunda eğitilmişlerdi. Ok da kullanırlardı. Ancak, 13. yüzyılda Moğol savaşları yaşandıktan sonra, Samurayların kılıç kullanımı ağırlık kazandı. Hatta mızrak ve naginata denen ucu kılıç şekilli mızraklar kullanmaya başladılar.

Samurayların iki kılıcı olurdu. Uzun kılıç daito-katana, kısa kılıç shoto-wakizashi’ydi. Ayrıca tanto adı verilen bıçaklara sahiptiler. Samuraylar çoğunlukla kılıçlarına isim verirler ve onların ruhuna inanırlardı.

Samuray geleneği, 1876 yılında İmparator Meiji tarafından ortadan kaldırıldı...

Kaynak: Vikipedi

NO-ŞIK

2011-12-06T01:55:00.001+02:00

Bu aralar sevdiklerim tarafından pek bir şımartıldım. Bir kedi olsaydım mırıltımı iki sokak öteden duyabilirdiniz sanırım ;) Bu postu bu aralar beni şımartan güzel yüreklere adıyorum. Sayenizde stresli ve bir hayli sıkıcı olabilecek günlerim keyifli geçti. Başta prensim, güzel annem ve yakışıklı babam, canım ablam, teyzoşlarım, cici annem, anneannem, güzel arkadaşlarım: Tülay, Ayşe, prenses, Zeynep, pırpır, civciv, Ezgi, Evom, Funda, Ece, Neslihan, mırıl, Ekin, Kristin, Candan ve adını şu anda yazmayı unuttuğum diğer dostlarım... Desteğiniz için hepinize çooook teşekkür ederim! Sizi çok seviyorum ama siz bunu gayet iyi biliyorsunuz zaten öyle di mi ;)
Gelelim şimdi NO-ŞIK'ın açılımına...
NO-ŞIK yani "Noni'yi Şımartalım Kulübü" veyahut diğer adıyla "başka seçeneğiniz yok ki" bağımsız bir kulüp olup, dernek statüsünde faaliyet göstermektedir. Kulübümüze dahil olmak isteyenlerin ekteki üyelik formunu doldurup en geç 31 Aralık'a kadar bizzat hediyeleriyleen başvuruda bulunmaları, pışıkkkk diyenlerin ise tüm hakları kulübümüzde saklı kalmak üzere üyelikten men edilmeleri rica buyrulur.
İmza: Kulüp Başkanı

Kulübümüzün 3 haftalık bilançosu ekte bilgilerinize sunulmuştur:

Tontiş anneanneden pamuk elleriyle örülmüş kedili cüzdan...

Hamiş Ayşe'den kara kedili şirin küpeler...

Ve mis kokulu çiçekler...

Hamarat Zeyno'dan sakız kokulu sabunlar...

Hello Kitty kedigillerden olduğundan tercih sebebimizdir...

Prensesten kendi gibi zarif bez bebek ve kumaşlar...

Tatlı Sakine'nin 85 yaşındaki ton ton anneannesinin ördüğü sımsıcak patikler...

Sevgili Melike'den NO-ŞIK'a destek olarak Destek ürünleri ;)

Salyangoz kremi ve kil maskesi favorilerdendir...

Kulübümüzün tazecik üyesi Sevgili Zeynep'ten mumluk ve şirin farecik...

Fare Miso'nundu ama kulüp başkanı olaraktan ben el koydum, var mı itirazı olan? yok!

Ben pek saygıdeğer Kulüp Başkanı hepinizi sevgiyle selamlar, kulübümüzün hepimize hayırlı olmasını temenni ederim.

Yılbaşı Kurabiyeleri (Mmmmm Nefisss!)

2011-12-02T12:45:00.001+02:00

Canım annemin hamaratlığını bilmeyen kalmadı ;) Elinden her iş gelir, yeni tarifler denemeyi sever, blogu sayesinde de keşfedip bizlere çok güzel mamalar yedirir, ellerine sağlık güzel annem! Geçen gün arkadaşı Ruşen Hanım'ın blogunda bu tarifi görmüş ve denemek istemiş... Sabah mis gibi tarçın kokusuyla uyandım, sıcacık sütün yanında bu lezzetli kurabiyeler pek güzel gitti doğrusu! Annemin dediğine göre yapımı da çok basitmiş. Tarifi paylaşan Ruşen Hanım'a, yapan canım anneme çoook teşekkürler!!!

Malzemeler

Hamuru için:

2 yumurta

100 gr. tereyağ (oda ısısında yumuşamış)

1/2 çay bardağı sıvı yağ

1/2 çay bardağı üzüm pekmezi (annem 1 çay bardağı pekmez koymuş)

1/2 çay bardağı buğday nişastası

1 su bardağı toz şeker

2 paket şekerli vanilin

1 tepeleme çay kaşığı tarçın (ben seviyorum diye annem 2 tatlı kaşığı tarçın kullanmış)

Aldığı kadar un

Üzeri için:

2 çay kaşığı tarçın

2 çay kaşığı pudra şekeri

Yapılışı
Tüm malzemeyi yumuşak bir hamur elde edinceye dek yoğurun ve streç filme sarıp buzdolabında 1 saat kadar bekletin. 1 santim kalınlığında açıp istediğiniz kalıplarla şekil verin. Önceden ısıtılmış 170 derecedeki fırında 12 dk. kadar pişirin. Fırından çıkardığınız anda (sıcakken) üzerine tarçın ve pudra karışımını minik bir elek ile eleyin.
Afiyet olsun :)

Esposizione Di Arte Contemporanea "Immagine Italia"

2011-11-29T14:39:00.000+02:00

L'installozione "SAGOME 547" e un progetto che nasce nel 2007 con il patrocinio dell'UNICEF e vede in esposizione la realizzazione di 547 sagome realizzate o dipinte da altrettanti artisti. In questi anni, e divenuta mostra-itinerante in Italia e nel mondo.

"Sagome 547" isimli bu proje UNICEF'in desteği ile 2007 yılında kurulmuştur. Domenico Giglio direktörlüğünde, birçok sanatçı tarafından yapılan bu silüetler İtalya ve dünya çapında gezici sergi haline gelmiştir.

Direttore, ideatore e progettista dell'installazione: Domenico Giglio

Curatrice: Romina Guidelli

Hyena (gerçek adı Paolo Lasagni) - "Roots"

Birbirini tamamlayan bu iki tabloyu çok beğendim...

Giorgio De Chirico

Luca Alinari

Giuliano Caneva

Miazbrothers (Roberto Miaz & Renato Miaz) - "Antimatter"

Bu resmi de çok beğendim, yakından baktığınızda hiçbirşey anlaşılmıyor fakat uzaklaştıkça bir erkek silüeti ortaya çıkıyor...

Bu tabloyu ortaya çıkartan Miaz kardeşler "insanlara kardeş olduğumuzu, birlikte yaşadığımızı, uyum ve anlaşma içinde çalıştığımızı söylediğimizde sanki bu inanılmaz birşeymiş gibi bize hayret ederek bakıyorlar" demişler... Ne güzel iki kardeşin ortaya sanat eserleri çıkartmaları. Ablaaaa duydun muuuu ;)

Dory Zard

Alba Gonzales - "Identita perduta"

Stefano Alfieri - "Cinque"

Toscanaccio/Giuseppe Scapigliati - "Opera inutile di un uomo inutile"

Fiorenzo Senese - "Sultanahmet"

Harika bir fotoğraf di mi? Çok beğendim...

Kimiko Ishibashi - "Iris con gatto"

Ama sen Miso'ma çok benziyorsun! Özledim oğlumu...

Antonio Natale - "Italiane a Istanbul"

Evet bugünlük bir doz sanat hepimize yeter ;)

Harika bir salı dilerim herkese!

Tüyap Sanat Fuarı'na Gidemeyenler İçin ;)

2011-11-28T17:44:00.000+02:00

Aslında geriden gitmeyi seven biri değilim, herşeyi sıcağı sıcağına tazecikken paylaşmak daha anlamlı ama şu aralar değişik bir dönemden geçiyorum, şu anı yaşadığım pek söylenemez, bedenim burda ama düşüncelerim tamamen başka şeylere konsantre olmuş durumda... Sabırlı olmam gereken bir süreç bu ama gel de bir boğa hatununa sabırı anlat anlatabilirsen :) Neyse beni başka güne bırakalım gelelim sanat fuarına... Canım Tülay'ımla bir çarşamba buluştuk ve düştük Tüyap yollarına... Allahım o ne trafik öyle! (hoşgeldin yavri İstanbul'un kucağına!!!) Arkadaşımı tebrik ediyorum hiç tarzını bozmadan yolu sonuna kadar tamamladı, direksiyonun başında ben olsaydım o kıvır saçlar sinirden iyice elektriklenir ve trafiğin gelmişi geçmişi bir güzel irdelenirdi! 2 buçuk saatlik bir yoldan sonra fuar alanına girdiğimizde geriye o kadar az bir süremiz kalmıştı ki sanat ve kitap fuarını hızlı hızlı dolaşıp çıkmak durumunda kaldık :( Ne akla hizmet o kadar uzağa bir fuar alanı yapılmış bilinmez! Biz gördük görmesine ama eminim bu trafiği göze alamayanlar olmuştur, haklılar da... İşte bu postu tamamen sanat fuarına gitmeye niyetlenip trafik veya başka nedenlerle gidemeyenler için hazırladım, iyi gezmeler :)

Ayten Akbayram

Bedri Rahmi Eyüboğlu

Dede Korkut "Boğaç Han 3" Takvim İllüstrasyonu

Nasreddin Hoca Takvim İllüstrasyonu

Nuri İyem Resim Ödülü 2011

Sinem Kaya - "Göç"

Yurdaer Altıntaş - "Siyah-Beyaz, Sessiz"

Haşim Nur Gürel

Faruk Yazıcılar

Yusuf Ziya Aygen

Elif Yılmaz

Memet Güreli - "Kokteyl"

Sueda İkizoğlu

Asaf Zeki Yüksel

Hakan Bakır - "Denizatı"

Neslihan Pala - "Nokta Nokta Figür"

Emel Vardar

Anton Antonov - "Mermaid"

Penka Nikova - "Impulce"

Hale Nurol

Cennetin Kıyıları

Geçmiş Zaman Fotoğraflarında Boğaziçi

Fethi Paşa Korusu'ndan Çırağan Sarayı, 1890

Duygu Bağlan

Belgin Şahin

İlgen Arzık

Murat Havan

Mehmet Aksoy

Tülayım o kadar yolu sabırla gittiğin, bu geziyi güzelleştirdiğin için çok teşekkür ederim canım arkadaşım!!!

GUM esintisi...

2011-11-26T23:21:00.001+02:00

Tam 3 haftadır Moskova'dan ayrıyım. Şehri değil ama bu şehirde bıraktıklarımı özlüyorum. Prensim işlerinin başına geri döndü, onu özlüyorum, Miso'yu, evimi, düzenimi... Ama açıkçası şehirle ilgili (ulaşımı inanılmaz kısaltan ve kolaylaştıran metrosu dışında) özlediğim pek fazla şey yok, sanırım İstanbul aşığı olmamın bunda etkisi büyük, gerçi saysam şimdi İstanbul ile ilgili de olumsuz birçok şey sıralayabilirim ama seviyorum deniz kokulu martı sesli bu şehri, elimde değil... Tabii Moskova'yı fazla özlemiyor olmamın başında şu anda kış ayında olmamız da yatıyor olabilir ;) Ne de olsa sıcakkanlı bir bahar yavrusuyum ben hee hee :) Yabana da atmıyım Moskova'ya ait güzel şeyler de var tabii... Mesela GUM Moskova'da en sevdiğim alışveriş merkezlerinden biri, bunu daha önce de söylemiştim... Normalde bir alışveriş merkezini ne zaman terk etsem kendimi yorgun ve bitap hissederim ama GUM öyle değil, ışıl ışıl havası ile bana enerji katan nadir AVM'lerden biri... Bir yanda gıcır gıcır Porsche'ler, diğer yanda rengarenk bisikletler haksız mıyım söyleyin bana lütfen :)

Güzel Sanatlar'da...

2011-11-25T16:22:00.000+02:00

Bu postu tamamen canım ablam için hazırlıyorum ;) Marmara Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi'nde okuduğu dönemde ben kimya, fizik ve bilimum sıkıcı derslerle boğuşurken onun çizdiği resimleri, hazırladığı projeleri gördükçe içim giderdi... Bir bahane yaratıp onunla birlikte ben de Güzel Sanatlar'a gider, bu değişik atmosferi kıyısından köşesinden solumak pek hoşuma giderdi ;)

Yıllar yıllar sonra, geçtiğimiz hafta yolum yine bu fakülteye düştü... Fakülte binası, yanındaki kantin hiç değişmemiş, hala eskisi gibi... Fakültede sanat tarihi dersleri veren canım arkadaşım Tülay ile buluştuk, bana okulu gezdirdi, ben de canım ablam için kareledim her köşesini ;)

Fakülte içinde İtalyan öğrencilere ait İstanbul resimleri yer alıyordu. Tiziana Fernaro'nun "Seçme Özgürlüğü" isimli bu resmini çok beğendim...

Massimo Voghera'nın "Martının ve Ona Uçmayı Öğreten Kedinin Öyküsü" isimli resmi... Kedi nerede ben göremedim ama...

Gözlüğüm nerde :)

2011-11-23T00:16:00.001+02:00

Dur bakıyım kimler varmış orada :) Aaaaa göremiyorum uzak gözlüğümü mü taksaydım ne :P Hepiniz iyisinizdir umarım! Bu aralar pek boşladım blogumu, siz de farketmişsinizdir zaten...

Ama pek geçerli mazeretim vardı ;) Benden 2 hafta sonra gelen prensimle hasret giderdim uzun uzadıya...

Sonra Ayşe'm de artık döndü buralara! Bizim tanışmamızı sağlayan Haydins'imize teşekkür ettik, Moskova'yı yad ettik. Bu arada iki hamiş arasında kalınca durur muyum ben de hemen dilek tuttum hii hii :)

Kristinim, Prensesim, Ezgiiiim, Zilsiz Zarifem, Elçinim, Persephonem, Fıstık Yeşilim, Candan umarım sizinle de en yakın zamanda görüşebiliriz kızlar, şu işlerimi bir hallediyim sözzzz!

Şu günlerde blogum yine ıssız sahillere dönebilir... Birçok fotoğraf var taaa Moskova'dan kalan ama ekleyecek zaman yok! Neyse onu da bir şekilde yaratıcaz inşallah ;)

Benek'in Masalı

2011-11-17T01:10:00.000+02:00

Bugün canım arkadaşım Tülay'ımla çok keyifli bir gün yaşadım, günümüzün büyük bir çoğunluğu trafikte geçti ama sohbetimiz öyle tatlıydı ki trafiğin yoğunluğu bile bizim keyfimizi kaçıramadı ;) İstikametimiz Tüyap'taki sanat ve kitap fuarı oldu. Fotoğrafları elden geçirir geçirmez sizlerle de hemen paylaşacağım...

Şimdi paylaşmak istediğim ise blogdan çok sevdiğim arkadaşım Nihan'ın başarısı... Nihan'ın sevimli robot illustrasyonlarını zaten biliyorsunuz. Peki bunun yanında bir de yazar olduğunu, Benek'in Masalı "Tuhaf Yolculuk" ve Benek'in Masalı "Issız Gezegen" isimli 2 kitaba imza attığını da biliyor muydunuz?

Ben de bilmiyordum! Ve bunu öyle güzel bir zamanda öğrendim ki, kitap fuarına gitmeden tam 1 gün önce... Tüyap'ta Doğan Egmont standına yaklaşıp Benek'in Masalları'nın durduğunu görünce bir heyecan sardı içimi, kitapları yeğenlerim için hemen sepete attım ama ne yalan söyliyim onlardan önce ben okuyacağım çünkü pembe saçlı Benek'in uzay macerasını çok merak ediyorum ;)

Bugünkü Noni: Üretici

2011-11-16T02:06:00.002+02:00

Abooo bu hava ne böyle ben Moskova'ya geri dönüyom :P Bugün gayet sevimsiz bir hava vardı İstanbul'da, keza dün de öyle, annemle caddede biraz yürüyüş yapmak istedik ama soğukta öyle üşüdük ki kendimizi hemen eve attık.

Ama oturduğumuz yerde homurdanmadık tabii olumsuz hava koşullarını olumlu üretime çevirdik ana-kız ;) O geri dönüşümlerinden takılar yaptı ben de annemin dikiş makinesiyle ısınma turları yaptım.

Dikiş konusunda daha çok yeniyim tabii, öyle harikalar yaratamıyorum henüz. Daha basit ve dikimi kolay şeyleri tercih ediyorum. Bu üstümdeki aslında artık içine sığamadığım 34 beden (bir zamanlar çöp gibiydim, artık eskisi gibi değilim değiştim :)) bir elbiseydi ama olmayınca kesip eteğe çevirdim ;)

Bu kedili fuların (ve bunun gibi birkaç tanesinin daha) aslında çok başka bir hikayesi vardı, bunca yol yapıp benimle buraya kadar geldiler ama sebepsiz yere ortada bırakıldılar, ben de onları sahiplendim...

Kendi kendime deli kız gibi söyleneceğime elimdekileri değerlendirmeye karar verdim. İçlerinden bir tanesini gözüme kestirdim, arkasında siyah likralı kumaş kullanarak bluze çevirdim ;)

Fular olarak kullansaydım üstündeki kedicik, balık ve diğer hayvanlar belli olmayacaktı ama bu şekilde daha ortada oldular ;) Ne dersiniz güzel iş çıkarmış mıyım?

Kasım Ayı Çekilişi

2011-11-14T09:03:00.004+02:00

Hepinize harika bir hafta dileyerek bu ayki çekilişime başlıyorum ;)

Geçen ay süslü yavrulara hitap eden bir hediyem vardı, bu ay ise hamarat hatunlara!

Matruşkalı mutfak önlüğü ve yanında bir de tutacak bu ayın paketinde alıcısını beklemekte...

Peki çekilişe nasıl katılıyoruz? Komik bir mutfak hikayeniz veya enteresan bir yemek anınız varsa burada yorum kısmında paylaşıyorsunuz ;)

Ben hemen açılışı yapabilirim :) Hayatımda unutamadığım anılarımdan biridir... 14-15 yaşlarındayım... Babam o dönemde Kazakistan'da çalışıyordu. Kazaklar'da çok misafirperver insanlardır, çok severim onları... Kendi gelenek ve göreneklerini göstermek için bir hafta sonu bizi otağ denilen çadırlarına davet ettiler. Menüde altı ev yapımı hamur, üstü et olan "beş parmak" isimli yemeklerinden vardı. Bu arada kışın gitseymişiz atlardan birini keseceklermiş, şükürler olsun ki davet yaz ayına denk geldiği için at yerine koyun kesmişler. Hepimiz oturduk sofraya. Biri kalktı hoşgeldiniz konuşması yaptı. Sonra masadaki en yaşlı amcamın önüne bir tabakta koyunun haşlanmış kellesi kondu. Bu arada bir parantez açıyım ölsem de kelle, paça, sakatat ve bilimum şeyleri ağzıma sürmem, süremem! Neyse amcam gayet rahat aldı eline çatal bıçak, başladı kellenin bir kulağını kesmeye... Meğer onların geleneğine göre kelle masadaki en yaşlıya verilir, o da kulağı kesip yemesi için masadaki en küçüğe sunarmış. Bilin bakalım masadaki o şanslı küçümen kimdi :) Bennnnn! Allahım kondu mu önüme bir kulak. Ben kulağa bakıyorum, o muhtemelen benim salavat getiren iç sesimi duyuyor! Tüm bunlar bizi en iyi şekilde ağırlamak için elbette... Nerden bilsinler benim kulakla ilgili gerçek hissiyatımı! Herkesin şerefe yaptığı bir anda kulağı alıp tabağımın altına koydum, zaten incecik birşeydi, hiç anlaşılmadı bile, tabağımı boş gören herkes benim kulağı yediğimi sandı, ben de utanmadan yemiş numarası yaptım :P Biz gittikten sonra masayı temizlerken tabağın altında iyice preslenmiş kulağı görünce büyük ihtimalle benim kulaklarımı bir güzel çınlatmışlardır hee hee :)

İşte benim hayatımdaki en ilginç yemek hikayesi böyle... Benim çenem düştü, sizin benim kadar uzun tutmanıza gerek yok tabii, içinizden ne geçiyorsa onu paylaşabilirsiniz.

Katılım için şimdiden herkese teşekkürler!

Bir ayın çekilişi daha sona erdi... Bu ayın kazananı 21. sıradaki Eren oldu, kendisini tebrik ediyor, kah ateşli kah tuzlu ama hepsi eğlenceli olan mutfak anılarını bizlerle paylaşan tüm katılımcılara teşekkürlerimi gönderiyorum :) Aralık çekişinde buluşmak dileğiyle!

19. Tümen Sergisi

2011-11-11T06:10:00.026+02:00

Çanakkale Savaşı esnasında İstanbul'un zengin ve soylu ailelerinin hanımları da "İş başa düştü! Bugün bizler de birşeyler yapmalıyız." diyerek hastanelere koştular. Günlerce bitkin ve uykusuz kalarak yaralılarla ilgilendiler. Devletin ileri gelenleri bunca emek karşılığında birşeyler vermek istediler, kabul ettiremediler. Bütün bu fedakarlıklar karşılıksız kalmamalıydı. Birşeyler verilmeliydi. Esir İngiliz tüfeklerinin namlularını keserek yüzük yaptılar. Emeği geçenlere dağıttılar...

Çanakkale Şehitleri Tanıtım ve Araştırma Derneği Tanıtım Kataloğu'ndan bir alıntı:

1999 Mart’ında pek çok kitap yazmış, ilginç bir köy imamı ile ilgili araştırma yapmak için Edremit’e gittim. El Ezher’de okumuş, Teşkilat-ı Mahsusa’da çalışmış, Çanakkale, Filistin cepheleri, Kurtuluş Savaşı derken yıllar sonra Edremit’e dönmüş, binlerce kitabını Edremit Kütüphanesi’ne bağışlamış birisi. Onunla ilgili çalışırken söz Çanakkale’ye gelince masada oturanlardan birisi söze karıştı. “Dedem Çanakkale’den dönmüş ama babası kalmış” dedi. Biraz anlatmasını konuyu açmasını istedim. Dedesinin babası Halil Çavuş Çanakkale savaşları başladığında 47-48 yaşlarındadır. Oğlu Ali 19-20 yaşlarındadır. Ali Çanakkale’ye gider... Halil Çavuş’un hanımı, bir gün dükkana gelir:

“Bey, eve iki asker geldi. Seni sordular... Hemen askerlik şubesine gidecekmişsin... Acaba Ali’mize bir şey mi oldu? Yüreğime bir kor düştü!..”

“Tamam hanım olur, ben şimdi gider, öğrenir gelirim. Canım çekti, sen akşama ocağa bir kuru fasulye vur da yiyelim...” dükkanı toparlar, askerlik şubesine gider, kendini tanıtır.

Komutan ayağa kalkar: “Sen nerde kaldın? Yürü... Edremitliler Çanakkale’ye gidiyor. Koş yetiş...”

“Aman bey! Varıp eve haber vereyim... helalleşeyim.”

“Mümkün değil kafileden kopma... koş... Eve biz haber veririz..”

Gerçektende hemen eve koşup, “Kocanızı Çanakkale’ye yolladık” diye haber verirler. Aradan hayli zaman geçer. Kurtuluş Savaşı sonunda Ali geri döner.. Halil Çavuş’tan bir daha haber alınamaz.

“Ben o Ali’nin torunuyum hocam!.. Nenem, hayatı boyunca her akşam kuru fasulye pişirdi. Kendisi ağzına o yemekten tek bir lokma koymadı. Hep bize yedirdi. Nenem ölene dek her akşam o boş tabağı sofraya koydu ve kaldırdı. Koydu... ve kaldırdı... Bir şey daha söyleyeyim. Belki inanmazsınız.. Bizim evde hala her akşam kuru fasulye pişiyor. Çocuklar bıktık diye, mırın kırın ediyorlar ama.. hala pişiyor... Benim nenem hayatı boyunca sofraya boş tabak koydu. Çatalı kaşığı yanında hazır boş tabak, dedemizin tabağıydı. “Gelirse hemen koyuvereyim yemeğini... Acıkmıştır... Özlemiştir... Hemen koyuvereyim...” diye nenem boş tabağı hep sofrada tuttu. Ölüm döşeğinde bile “Dedenizin tabağını koyun.” diyordu...

19. Fırka Komutan Emri

Seyit Ali Çabuk Çanakkale Cephesi'nde topçu eri olarak göreve başladı. 18 Mart 1915'de Müttefik donanması Çanakkale Boğazı'nı geçmek için saldırıya geçti. Bu sırada Seyit Onbaşı Rumeli Mecidiye Tabyası'nda görevliydi. Türk topçusunun yoğun karşı ateşi ve daha önceden Nusret mayın gemisinin döktüğü mayınlar, bu saldırıyı püskürttü. Çatışma sırasında Fransız savaş gemisi Bouvet vurularak hareketsiz kaldı ve batmaya başladı. Gemi mürettebatını kurtarmak için yardıma İngiliz Ocean ve Fransız Irresistible gemileri geldi. Ancak çatışma sırasında Seyit Ali'nin görevli olduğu topun vinci arızalandı. Bunun üzerine Seyit Ali 275 kilogram ağırlığındaki top mermilerini sırtlayarak top kundağına yerleştirdi. Seyit Ali, ilk iki atışta Ocean'a hafif bazı hasarlar verdiyse de, üçüncü atışında İngiliz gemisi Ocean'a ağır yara verdi. Atılan mermi geminin su kesiminin biraz altına isabet ederek geminin anında yan yatmasına neden oldu, bu nedenle mürettebat gemiyi terk etmek zorunda kaldı. Ocean da bu yaradan kısa bir süre sonra alabora olarak battı.Bu yüzden komutan ona onbaşılık görevini verdi. Çanakkale savaşından bir gün sonra Seyit Ali Onbaşı'ndan top mermisi sırtında fotoğrafı çekilmesi istendi. Seyit Ali Onbaşı ne kadar zorlansa da 275 kiloluk top mermisini kaldıramadı. Bir rivayete göre Seyit Ali tahtadan bir mermiyi sırtlayarak poz verdi. Bir başka rivayete göre ise Seyit Ali top mermisini kaldıramayınca boş bir kovan bulup mizansen yapıldı.

Tahtadan veya içi boşaltılmış bir mermi... Ne farkeder ki... Bence fotoğrafın nasıl çekildiğinden öte esas önemli olan Seyit Ali'nin bu başarıya imza atmış olması...

Atatürk Evi

2011-11-11T01:33:00.002+02:00

Atatürk 19. Piyade Tümeni ile 25 Şubat 1915'te Çanakkale Şavaşları'na katılmak üzere Eceabat'a gelmiş, burada ikmal yaptıktan sonra, 18 Nisan 1915'te Bigalı Köyü'ne gelerek, bu köy evini karargah olarak kullanmıştır.

Bir hafta sonra savaş başlamış, Atatürk Conkbayırı ve Arıburnu'nda üstün düşman kuvvetlerine karşı kazandığı zaferlerle bütün dünyanın dikkatlerini üzerinde toplamıştır.

Çanakkale Savaşları'ndan sonra, Atatürk'ün Bigalı'daki karargahı yine eski sahiplerinin elinde ev olarak uzun yıllar kullanılmıştır.

Ev taş ve bağdadi yapıda inşa edilmiştir. Dış kapıdan küçük bir avluya girilmektedir.

Alt katta biri büyük, öteki küçük iki odası vardır.

Atatürk'ün Erzak Deposu

Atatürk'ün Yemek Odası

Ahşap bir merdivenle üst kattaki salona çıkılır.

Şimdi üst kattayız...

Üst kattaki ahşap balkon

Salona açılan üç kapıdan ortadaki en büyük oda Atatürk'ün çalışma odasıdır. Diğer oda yaverine ayrılmıştır. Odaların tavan ve döşemeleri ahşaptır.

O gün kullanılan eşyalardan sadece çalışma odasındaki bu masa kalmıştır.

Atatürk'ün Yatak Odası

Atatürk'ün Misafir Odası

1969 yılında Bigalı Köyü Atatürk Müzesi Kurma Komitesi adıyla bir komite kurularak, evin dış kapısı üzerine "M. Kemal Atatürk'ün 1915 tarihindeki 19. Tümen Karargahı" ibaresini taşıyan bir levha yerleştirilmiştir. Ev sahiplerinden satın alınarak müze haline getirilmiştir. Atatürk'ün Bigalı Karargahı, Kültür Bakanlığı'na devredilmiş, Bakanlık evi onararak 1973 yılında ziyarete açmıştır.

Bigalı Köyü'nde...

2011-11-10T06:00:00.004+02:00

İstanbul'dan sımsıcak bir merhabaaaa! Sımsıcak diyorum zira Moskova'nın eksi derecelerinden sonra İstanbul'un havası bana bahar gibi geldi doğrusu! Bayramınız nasıl geçti? Benimki çok anlamlı ve güzeldi... Önce büyüklerimin ellerinden öptüm, ailem ve akrabalarımla bayramlaştım, sonra Gelibolu'nun yolunu tuttum, Opet'in "Tarihe Katkı Projesi" kapsamında yeniden yapılandırılan Bigalı Köyü'nü dolaştım, Moskova'nın müzelerini gezdin dolaştın şimdi sıra bizim tarihimizde diyen canım annemin mihmandarlığı ile Atatürk'ün Evi'ni ve 19. Tümen Sergisi'ni gezdim, vatanını korumak için gencecik yaşta şehit olan kahramanlarımızın yattığı şehitlikleri gezerken duygulandım, bu toprakların kıymetini bilmek için buraları mutlaka görmemiz gerektiğini anladım... Ayrıca bayramlarda küslükler ortadan kalkar ya; bu bayram bir süredir dargın olduğum arkadaşımla aramızdaki buzları eritmemize vesile oldu, kısacası bu bayram benim için gerçekten çok anlamlı oldu...

Bugün 10 Kasım...
Güzel vatanımızı bugünlere getirebilmek için gencecik aslanlarımızla muharebelerde korkusuzca çarpışan, şu anda özgür bireyler olarak yaşamamızı sağlayan Ulu Önder Atatürk'ümüzün ebediyete intikal edişinin 73. yıldönümünde onu özlem ve saygıyla anıyoruz...

"Dinlenmemek üzere yürümeye karar verenler, asla ve asla yorulmazlar."

Mustafa Kemal Atatürk

Silüet Sanatı

2011-11-08T12:06:00.000+02:00

Bayramınız Kutlu Olsun!

2011-11-06T08:03:00.000+02:00

Moscow'a veda vakti geldi çattı...

Bayramın ilk gününde memleketimdeyim...

Evimden uzun süreliğine ayrılıyorum diye üzülüyorum, bu bayram annemle babamın yanındayım diye seviniyorum, televizyon ve gazetelerde korkunç kurban görüntüleri görmemek için dua ediyorum, İstanbul'da beni bekleyen günler için heyecanlanıyorum, kısacası biraz karışığım...

Oku kendime çevirdim yine; aslında bu postun tek amacı güzel bir bayram mesajıydı...

Sevdiklerinizle birlikte güzel bir bayram geçirmeniz dileklerimle...

Takı Çantam

2011-11-05T20:56:00.001+02:00

Normalde valiz hazırlamayı seven biriyim. Ama her seyahat öncesi takılarımı ayıklamak, yanıma alacakları seçmek, onları ayrı ayrı keselere koymak bana işkence gibi gelir. Bir de hayatımı zorlaştıran düzen takıntım var benim, herşey yerli yerinde olmalı. Yani bir torbanın içinde küpeler, yüzükler, kolyeler cümbür cemaat durmamalı, hepsi ayrı ayrı olmalı ki vardığım yerde ben karışanları çözmek için saçımı başımı yolma noktasına gelmiyim ;) Bu yüzden valiz hazırlarken giysiden çok takı kısmı zorlar beni.... Bir de nedense takılarım arasında seçim yapamam, hepsini yanıma alasım gelir, ay çık işin içinden çıkabilirsen!

Neyseki geçen gün Diva'da bulduğum bu takı çantası ile bu derdimi kökten çözmüş oldum ;)

Çanta şeffaf gözlerle tek tek ayrılmış, benim gibi düzen delilerine birebir ;) İlk sıraya yüzüklerimi koydum...

Diğer 3 sıraya da küpelerimi...

En son sıradaki büyük şeffaf göze de tokalarımı ve kolyelerimi koydum. Ayrıca en altta kolyeler için minik metal askılar var, birkaç kolyemi demonstrasyon için astım hii hii ;)

Evet sanırım gözüme takılan her takımı çantaya attım. Şimdi katlayabilirim...

Şu anda mutluluk gözyaşları dökebilirim! Herşey derli toplu, istediğim herşey bir arada ve aynı zamanda birbirine karışmamış durumda! Takı-ntılı bir hatun daha ne ister ki ;)

Tsvetnoy Central Market

2011-11-05T17:44:00.000+02:00

Tsvetnoy Central Market geçen yıl açılmış ama ben daha yeni adım atabildim.

Metroda gri hatta yer alan Tsvetnoy Bulvar durağından çıkıp sağa döner dönmez Tsvetnoy Central Market'in olduğu 15 numaralı bina hemen karşınıza çıkıyor zaten...

İçerisi bizim Boyner gibi department store tarzında... Topshop, Mango, All Saints ve diğer tüm markaların hepsi açıkta duruyor... Üst katlara çıktıkça fiyatlar da çıkıyor ;)

All Saints markasının önündeki bu dikiş makinelerine ben bayıldımmmm! Bir tanesini alamaz mıyım lüffeeeennnn!

En üst katta ise market, restaurant ve cafeler var. Markette Jamie Oliver'ın soslarından açık baharatlara, kuru meyvelerden Koska helvaya kadar herşey var.
Soğuk havalarda kendinize içeri atıp, biraz alışveriş yapıp, sıcak bir kahveyle soluklanabileceğiniz keyifli bir alışveriş merkezi, benden tavsiye edilir tüm Moskova severlere ;)

İstek Üzerine ;)

2011-11-04T21:53:00.000+02:00

Ne zamandır Miso'mu yazmamıştım, hayranlarından gelen istek üzerine son fotoğraflarını paylaşıyım dedim ;)

O kadar tatlı ki bitanem, dilimi ısırıyım hayatımda gördüğüm en sevgi dolu kedi diyebilirim... O kadar sevgi dolu ki önünde bir sinek uçsa bile saldırmaz, hiç istifini bozmadan sadece havaya bir pati atar git başımdan der gibi :)

Sabahları biz uyanana kadar yanımıza gelmez, asla bizi rahatsız etmez, bir kere bile sabah miyavlamasını duymadım... Ne zaman ki saatin alarmı çalmaya başlar o saniye yanımızda biter. Yatakta oynaşmak, sırtını kaşıtmak en sevdiği şeylerden biridir sevgi böceğimin :)

Bir de masada kendine de bir yer açmaya bayılır :) Bu şekilde saatlerce kalabilir...

Bu kadar tatlı bir bıdığı biz yokken Moskova'da yalnız bırakmak istemedik tabii... Tatlı arkadaşım Ece sağolsun ondan duyduğum veterineri aradım. Veterinerin isterseniz hiç yanınızda götürmeyin, kedi bakan arkadaşlarımız var, onlar bakarlar teklifi içimize sinmedi... Ama ne yalan söyliyim veterinerde hizmet süper; eve gelip aşısını yaptı ve çıkış dökümanlarını hazırlamak üzere karnesini aldı... Evrak işlemleri için bizim uğraşmamıza gerek kalmadı. Veteriner ayrıca bir öneride bulundu; havaalanında taşıma kutusu x-ray'den, Miso ise bizim geçtiğimiz dedektörden geçeceği için kaçmaması için kedi tasması almamızı önerdi.

Biz de hemen bir petshop'a gidip tasma edindik. Yıllar önce küçük bir kızken ilk kedim Tekir'i böyle tasma ile dolaştırırdım, apartmandaki herkes kıkır kıkır gülerdi bana :) Miso'ya tasmayı takarken yine o günlere döndüm hii hii :) Kara bıdık tasmasından pek hoşlanmasa da ilk denememiz başarıyla sonuçlandı, haydi hepimize geçmiş olsun :)

Bebe

2011-11-03T18:41:00.000+02:00

Dün Ayşe'mle Izmailovsky pazarına gittik. Hem de sabah erkenden... Ben zaman zaman gidip bu rengarenk pazara bir göz atardım, meğer buranın olayı sabah erkenden gitmekmiş! Biz pazara 9 buçuk sularında adımımızı attığımızda iğne atacak yer yoktu ve çoğu pazarcı yavaş yavaş tezgahını toplamaya başlamıştı bile... Biz de vakit kaybetmeden hemen pazarı dolaşmaya başladık. Bu bebekli kutuyu son dakikada farkettim, annişim buna bayılır dedim ve hemen atladım ;) 1-2 tane daha seçmiştim, alsam mı almasam mı, ay kafasındaki gül pek mi kalitesiz duruyor derken neyse gerek yok dedim tezgaha geri bıraktım. Peki sonra ne oldu? Eve gelince kutu gözüme daha bir güzel gözükmeye başladı :) Diğerlerini neden almadım diye dövündüm durdum :P Boğa burcunun huyu kurusun sabırsızdır, kafaya birşey taktı mı da mutlaka uygulamak ister, bugün o kadar yola rağmen hiç üşenmeden pazara tekrar gittim ama tezgahın yerinde yeller esiyordu tabii :( Bunun üstüne kendime hemencecik bir not düştüm bugün: birşey aklından geçtiğinde o dakika uygulayacaksın şekerim yoksa böyle ühüü diye ağlarsın bebeler gibi :)

Resim & Dikiş Güncem...

2011-11-03T07:10:00.002+02:00

Bu hafta atölyedeki son günümdü... Resime şimdilik ara verdim ama dikiş benim için İstanbul'da da devam edecek gibi görünüyor, annemin dikiş makinesine el koymayı düşünüyorum ;)

Mart ayından beri ne çok girip çıktım bu atölyeye... Ama son günlerde sayımız o kadar çok arttı ki öğretmenimiz İrina artık bize yetişemez oldu. Bir dikiş makinesi, tek hoca ve 5-6 öğrenci olunca maalesef 2 buçuk saatlik derste sıra bana gelsin hadiii diye hocanın gözünün içine bakar hale geldik. Döndüğümde kendime bir dikiş makinesi alıp bu işi tek başıma kotarmayı planlıyorum, bakalım...

Üstümdeki gri tuniği kısmen de olsa ben diktim ;) Aslında projemiz diktiğimiz klasik elbiseye uygun bir ceket dikmekti. Ama ceket şekillendikçe bana fazla klasik geldi, kol ve yakayı iptal edip tuniğe çevirdim. Bu şekilde daha çok kullanabileceğim...

Bunlar da resim atölyesindeki küçük büyük diğer öğrencilerin yaptıkları...

Bir tek resim yapmadık tabii ;) Atölyedeki Japon öğrenci bir gün bize sushi yaptı, biz de hemen bir mola verip afiyetle yedik.

Başka bir gün de Rus televizyon kanalı gelip bizimle ilgili bir program yaptı ;)

Bu da resim öğretmenim Davina'nın yaptığı eski bir kadın Rus ajanına ait kolaj çalışması... Ben de onun bu tablolarından etkilenerek resim derslerine kolajla başlamak istedim...

Ama bunun için öncelikle renk çemberini öğrenmem gerekti. Ana renkleri temel alarak ara renklerin nasıl oluştuğunu bu çemberi boyayarak öğrenmiş oldum.

Sonra sıra kolaj çalışmama geldi... Davina benim tarzımı öğrenebilmek için benden serbest bir çalışma istedi. Önüme koca bir karton koydu ve içini hayallerim, isteklerim, bana ilham veren şeyler ve o anda aklıma gelen düşüncelerle doldurmamı istedi...

Ben de bu eğlenceli işi hemen uygulamaya soktum :) Biraz aşk, biraz nostalji, biraz da Rusya ile ilgili ufak detaylardan oluşan bir çalışma oldu...

Kuş tüyleri ve dantelleri de ekleyerek kolajımı tamamladım. Belki karman çorman gözüküyor ama beni yansıtıyor mu evet kesinlikle :) Bu kolaja bakarak Davina benim daha çok romantizm akımına yakın olduğumu söyledi.

En son ortaya çıkarttıklarım işte bu kadar :)

Bu da Davina'nın bir başka kolajı... Aslında kolajda benim de ne fikirlerim vardı yapmak istediğim... Gazete kağıtlarını rengine göre bu şekilde ayırıp sonra kafamdakini gölgelerle ortaya dökecektim, ama şimdilik bu düşünceler rafa kalktı, artık yeni bir senede piyasaya çıkacaklar ;)

Bu arada ben hızımı alamadım sanki çok pişmişim gibi dikişte sıçrama yapıp gece elbisesine geçtim :P Rengine bayıldığım uçuk yeşil tafta kumaştan bir elbiseye başladım; kalıbı kestim ve kumaşı teğelledim. İstanbul'a götürüp bayram sonrasında dikmeyi planlıyorum, tabii annemin de katkılarıyla hii hii :) Eğer ortaya güzel birşey çıkarsa belki yeni yıl yemeğinde giyerim :)

Ders bitti şimdi teneffüs zamanı :P Gördüğünüz gibi atölyede kendimi oyalamak pek zor olmadı!

İşte böyle yağmurlu bir günde veda ettim Petrovka Art Studio'ya...

Bakalım güzel İstanbul'um beni nasıl karşılayacak?

AllSaints

2011-11-01T22:26:00.001+02:00

Bunlar benim seçtiklerim ;)

Daha fazlası AllSaints websitesinde...

2011-11-01T08:19:00.001+02:00

Pinterest'i ilk olarak ablam ve prensesten duymuştum. Sonra Zeynep'in hobilere yönelik çok güzel şeyler var demesiyle onun panosunu kurcalarken buldum kendimi. Ve olanlar oldu :)

Pinterest ilgi alanınıza göre kendinize panolar oluşturduğunuz bir websitesi, içinde herkesin ilgi alanına girecek birşey var. İsterseniz sitede arama yapıp gördüğünüz birşeyi kendi panonuza alabiliyorsunuz ya da beğendiğiniz bir siteyi, bir fotoğrafı, kendi yaptıklarınızı buraya ekleyebiliyorsunuz. Bilmiyorum belki çoktan duymuşsunuzdur bile ama ben daha yeni keşfedebildim ;) Şimdi kendimi içinden çıkartamıyorum bir türlü :) Tamam diyorum bu son, buna da bir bakıyım çıkıcam, ama yok olmuyor bir türlü, tilki gibi dönüp dolaşıp yine kendimi burda birşeyler ararken buluyorum :)

İşte bu benim pinterest'im :) DIY projeler, party fikirleri, dikiş, yemek tarifleri, moda, dekorasyon, fotoğraf gibi kategoriler oluşturdum. Eklediklerimi incelemek isterseniz buraya tıklayabilirsiniz. Merak ettiğiniz bir şey varsa fotoğrafın üstüne tıklıyorsunuz ve sizi o siteye yönlendiriyor. Benim gibi hobilere meraklıysanız burası tam size göre ;) Bazı linklerde şablonlar da mevcut, print edip evde kendiniz de yapabilirsiniz, özellikle küçük çocukları olan anneler için çok renkli ve eğlenceli kağıt işleri ve parti fikirleri var. Şimdiden iyi eğlenceler diliyorum :)

Ayşe'ye Sürpriz Baby Shower

2011-10-30T01:00:00.016+03:00

Blogum sayesinde o kadar güzel arkadaşlıklar kurdum ki Moskova'da... Daha buraya gelmeden önce sevgili Haydins bana Ayşe'den bahsetmişti, önce Ayşe'nin Gazetesi'ni okudum, sonra cesaretimi toplayıp kendisine bir mail attım, güzel bir dostluğun başlangıcı böylece kurulmuş oldu. Ayşe sayesinde Banu ve Fehiman'ı tanıdım, IWC'ye üye oldum ve Moskova'ya bambaşka gözle bakar oldum.

Bizim tatlı Ayşe'miz anneliğe adım atıyor dolayısıyla Moskova'ya veda ediyor. Ne yalan söyliyim ondan ayrılacak olmak beni üzüyor, tek tesellim bu ayrılığın miniş için gerçekleşiyor olması... Tabii ki dostluğumuz asla Moskova ile sınırlı kalmayacak, ne mutlu bize ki İstanbul'daki evlerimiz çok yakın mesafede ;)

Ayşe temelli dönmeden önce ona güle güle, minişe de hoşgeldin partisi düzenlemek istedik. Açıkçası bu partinin fikir anası Zeynep oldu, bu güzel kalbi için buradan ona da kocaman sevgilerimi gönderiyorum!

Hazırlıklar için iki gün Zeynep'e misafir oldum. Bir gün kağıttan süslemeleri yaptık. Diğer gün de pasta ve kurabiyeleri hazırladık. Doğruyu söylemek gerekirse Zeynep hazırladı, ben de onun yamağı oldum ;)

Belki hatırlarsınız; Zeynep doğum günümde bana bu muhteşem pastayı hazırlamıştı. Onun da yolu aynen benim gibi Pastanbul'dan geçmiş, Didem'den eğitim almış sonra İstanbul'da muhteşem kurabiyeler hazırlamaya başlamış, öyle ki bu bir seferde 250 kurabiye hazırlamaya kadar gitmiş. Vallahi bravo diyorum! Hayatımda 2 defa kurabiye yaptım ve 10 tanesini süslemek nerdeyse 2 saatimi aldı. Tanrımmm 250 tanesini düşünemiyorum bile! Büyük sabır işi! Zeynep'in harika kurabiyeleri için Lezzetli Mutluluklar'a göz atabilirsiniz ;)

Zeynep'te o kadar değişik kurabiye kalıpları vardı ki içlerinden seçim yapmakta bir hayli zorlandık. Miniş kız olacağı için şeker hamurunda pembe, sarı ve beyaz renkleri tercih ettik.

Kızlarla hemfikiriz, Zeynep'in bize pasta ve süsleme dersleri vermesi gerekiyor! Bu üstteki kağıt çiçeği 15 tane peçeteden ortaya çıkardık. Küçük boy peçeteleri açtık, bir pembe, bir beyaz gelecek şekilde üst üste 15 tane koyduk ve kedi merdiveni şeklinde katladık. Sonra ortasını iple bağladık. Bazılarının uçlarını üçgen şeklinde kestik ve tüm peçeteleri tek tek açmaya başladık. Ve bunun gibi 5 tane hazırladık. Ortaya bu kocaman çiçek süsler çıktı ;)

Bu bez pastada yine Zeynep'e ait... Yapımı çok basit ve bence görsel olarakta çok şirin :) Bir paket yeni doğan bebek bezleri rulo yapılıp etrafından desenli kurdele geçiyor. İsterseniz pastayı 3 katlı da yapabilirsiniz. Partinin sonunda da bebiş bekleyen anne adayına hediye ediliyor ;)

Zeynep her detayı düşünmüş... Baby shower ile ilgili yazıları yapışkanlı kağıtlara print etmiş. Kağıtları birlikte kestik ve hazır lolipop çubuklarına iliştirdik.

Kurabiye ve pastanın yanında bir de kırmızı kadife toplardan yaptık. Değişik bir lezzet denemek isterseniz tarifi burada var... Ama biz tarifte biraz değişiklik yaptık, kremasını da kekin içine kattık ve üstüne beyaz çikolata döktük. Kremasını içine kattığımız için biraz daha akışkan bir hal aldı ve top haline getirmek biraz zor oldu ama kırmızı renk gerçekten cezbedici oldu ;)

Bu da minişin pembiş pastası :) İçi mat fıstık ve bitter kuvertür çikolata parçaları ile dolu olan pastayı Zeynep tek başına yaptı. Benim favorim pasta oldu ;) Ellerine sağlık canım!

Tüm hazırlıklar tamam. Şimdi heyecanla Ayşe'nin gelmesini bekliyoruz ;)

Veee minişin annesi geldiiii :) Sürprizimiz karşısında mutluluk gözyaşları döküyor. Dilerim arkadaşımın gözyaşları hayatı boyunca hep mutlulukla akar!

Fehiman'ın elleriyle açtığı böreği ve Banu'nun getirdiği tuzluları da masamıza koyduk, haydi saldırın kızlaaaar :)

En önde giden ben oldum hii hii :) Kaloriler alındı.... amaaaan kimin umrunda ki ;)

O kadar çok yedik ki kurabiyelere yer kalmadı midemizde...

Küçük çaptaki baby shower partimizden alnımızın akıyla çıktık, mutluyuz :)

Ayşe'cim yakında Moskova maceran bitiyor ama şimdi yepyeni bir heyecan başlıyor hayatında... Minişini sağlıkla kucağına almanı ve onunla geçireceğin her anın tadını doyasıya çıkartmanı diliyorum!!!

Çarşamba günü Partizanskaya'da, pek yakında İstanbul'da görüşmek üzereeeee ;)

Leylek Leylek Havada

2011-10-28T02:10:00.002+03:00

Bu sene leyleği havada gördük resmen. Geçen hafta prensimle İstanbul'daydık... Şansımıza da harika bir havaya denk geldik. Özlem giderdik şehrimizle... Haftaya yine yollara dökülüyorum. Ve bu sefer işi iyice azıttım ;) Halletmemiz gereken işleri halledip yeni bir senede dönüyoruz Moskova'ya... Tabii hafif burukluk da var içimde, ne de olsa artık evim burada, düzenim burada, kısa bir ara vermiş olacağım kurslarıma ama İstanbul'da zaman su gibi akacağı için buna katlanmak zor olmayacak. Şimdi koca bir valiz hazırlanmak, işler toparlanmak için beni bekler ;) Hepinize harika bir hafta sonu dilerim şimdiden!

Van'a yardım için...

2011-10-25T22:50:00.001+03:00

Canım ülkemin üstünden kara bulutlar eksik olmadı şu günlerde... Barış dolu günler dilerken başka acılar eklendi üstüne... Açıkçası kelimeler bulmakta zorlanıyorum, insanların yıkıcı gücünü anlayamazken bir de doğanın hiddeti ile yüzleşiyoruz... Tek dileğim başka ocakların sönmemesi...

Ama çaresiz değiliz elbette... Bu kara bulutları elele vererek dağıtabiliriz, yeter ki kalpten gönülden isteyelim, sadece iki dakikamızı/beş liramızı buna ayıralım, nelere zaman ayırmıyoruz/para harcamıyoruz ki öyle di mi...?

Van'da yardım bekleyenler için AKUT yazıp 2930’a mesaj atabilir veya 2868'e boş mesaj atarak Kızılay'a destek olabiliriz.

Ayrıca ablam da Van'a yardım için çok özel bir projeye imza atıyor, bunun için tek yapmanız gereken bir fotoğrafınızı onunla paylaşmanız, detayları blogunda okuyabilirsiniz, sizlerin de değerli katılımlarını bekliyoruz...

Güzel günler hadi gel artık...

Sessizlik

2011-10-20T22:37:00.008+03:00

Bugün bana gelen öfke dolu yorumların ardından kısa bir açıklama gereği duyuyorum... Benim bazen bloguma koyduğum yazılar otomatik olarak yayınlanıyor. Yani evde yoksam, işlerim varsa, bilgisayar başında olamayacaksam önceden hazırlayıp otomatik olarak yayınlanma seçeneğini işaretliyorum. Bugün çekilişi kazananı açıkladığım yazım gibi... Açıkçası şu anda bu açıklamayı yapıyor olmam bile saçma. Ama bazıları benim blogumu gazete ile bir tutuyorlar. Cosmopolitan alıp içinden Hürriyet çıkmasını beklemek gibi birşey... Burasının bir günlük olduğunu unutuyorlar. Ben bilgisayar başında 24 saat vakit geçiren biri değilim. Takdir ederseniz robotta değilim. Duygularımı, hislerimi anında buraya aktarmam mümkün değil. Ama bu benim duyarsız biri olduğum anlamına gelmez. Kimse beni böyle olmakla suçlayamaz. Ülkemden uzaktayım diye ülkemin acılarını görmezden geliyor değilim. Elbette gencecik yaşta solan çiçeklerimizin ardından ben de üzüntü duyuyorum, evlatlarını kaybeden ailelerin yürek yangınını kendi içimde hissediyorum. Kim hissetmez ki?! Giden bizim evlatlarımız, bu ülkenin çocukları... Okumuş olanlar hatırlayacaktır; çok değil daha birkaç ay önce şu yazımda üzüntümü kendi çapımda dile getirmeye çalışmıştım. Ama ne yazık ki bu son olmadı, üstüne yeni acılar eklendi... Peki biz ne yaptık? Bir gün üzüldük, iki gün üzüldük ama üçüncü gün kendi hayatlarımıza geri döndük, bir cafede arkadaşımızla çay kahve içtik, dizilerimize kaldığımız yerden devam ettik, bir filme güldük, çocuğumuzu azarladık, patronumuza kızdık, yemek yedik, seviştik yani hayat bizler için kaldığı yerden devam etti. Ateş sadece ama sadece düştüğü yeri yaktı ve ne acı ki yakmaya devam ediyor... Lütfen birbirimize dürüst olalım...Ve lütfen birine hemen öfke kusmaya başlamadan önce daha hoşgörülü olmayı deneyelim...
Tüm şehitlerimize Allah'tan rahmet, şehit ailelerine sabır diliyorum...

Barış dolu günleri kucaklamamız dileklerimle...

* Photo by Andrey Ivanov...

Ekim Ayının Süslü Çekilişi

2011-10-18T10:25:00.008+03:00

Bu aralar kafamı tamamen sıfırlamam gereken bir dönemden geçiyorum. Yeniden soluk alabilmem ve içimde korkudan ziyade umudun yeşermesi için bunu yapmam gerekiyor. Belki de bu yüzden böyle herşeye saldırıyorum; dikiş, resim, fotoğraf, kitap, müze, sergi vesaire... sırf kendimi oyalamak ve ayrıntıları fazla düşünmemek, kaygı duymamak için, ehh bunda da gayet başarılı sayılırım, bu yüzden öncelikle kendime koca bir afferin gönderiyorum kihh kihhh :) Tabii bu noktada blogumu da es geçmemem gerekir! Henüz bir makinem olmadığı için atölye dışında dikiş dikemeyebilirim, yağmurlu bir havada fotoğraf çekemeyebilirim, bir müzeye gecenin bir vakti gidemeyebilirim ama blogum 7/24 açık ve tek bir amaca hizmet ediyor: beni ve yolu buradan geçenleri mutlu etmek... O halde bu ay blogum güzel bir çekilişi hakediyor ;)

Cilt için ne kadar doğru bu elbette tartışılır ama ben makyaj yapmadığım zamanlarda hep bir eksiklik hissederim, eğer makyajsız çıkmışsam hep aynı soruyu duyarım "aaa ne oldu Noni hasta mısın?" veya "sen ağladın mı bakiyim? ne oldu hadi anlat" gibi... Sanki bir sırrımı açıklıyormuş gibi kısık sesle ve yarı mahçup halde bu benim makyajsız halim der, içimden de niye yapmadım ki diye kendi kendime söylenirim :) Ama makyajı bir tek kendim için yaparım, başkalarına güzel görünmek için değil, kendimi iyi hissetmek için... Bu benim kendimi günlük şımartma yöntemimdir...

Benimle aynı fikirde olan bir okuyucumu da bu ay Beyu'nun pastel tonlardaki far paleti (kendim de severek kullanıyorum), ruju ve ojesi ile şımartmak istiyorum izninizle ;)

Tüm bunlar bu makyaj çantasının (veya mini clutch da diyebiliriz, tercih size kalmış) içinde sahibini heyecanla beklemekte...

Çekilişe katılmak istiyorsanız yapmanız gereken tek şey güzellik sırlarınızı ifşa etmeniz o kadar :)

Mesela; bebek gibi cildimi gül suyuna borçluyum (ay her ünlüde papağan gibi bunu söyler, yalaaaan!), ballı şekerli karışımla dudaklarıma peeling yaparım (bak bu mantıklı ama), gözlerim daha canlı ve parlak görünsün diye içine limon sıkarım (ay bunu ben lisede denediydim uyyy acısını hala dün gibi hatırlarım aman sakın denemeye kalkmayın hatta bu bir sır olarak kalsın ve kimse bilmesin :)) vs... buraya yorum olarak bırakmanız yeterli...

Bol şans dilerim!

İster makyaj desteğiyle ister doğal haliyle, hepsinden en önemlisi aynaya baktığımızda kendimizi sevmemiz ve bu güzelliğin değerini bilmemiz tabii ki ;)

Uyarı! Hamile ve kalbi olanlar fotoya tıklamasınlar!

Bu ayki çekilişin talihlisi 111. sıradaki ESMANUR oldu, kendisini tebrik ediyorum...

İlk Elbisem

2011-10-17T07:43:00.008+03:00

Ta-taaammm işte karşınızda son dikiş eserim! Bu sefer dikiş hocamız İrina'nın talimatları doğrultusunda kendimize klasik bir elbise diktik. Üstümde kısmen görebildiğiniz bu elbise aslında yazlık ama seyahatlerimden ötürü ben daha yeni bitirebildim. Dolabımda boynu bükük şekilde gelecek seneye kadar beklemesine gönlüm elvermedi ve bu haftasonu giydim ;)

Elbisenin önden görünüşü & arka dikişleri...

Tabii hava 5 derece olduğu için ben bu şekilde giyemedim, üstüme bir kazak geçirdim.

Kumaş likralı ve oldukça esnek olduğu için fermuar kullanmamıza gerek kalmadı. Tüm dikişleri bu sefer hocamın yardımı olmaksızın ben yaptım ;) Model olarak her zaman kullanacağım bir elbise olmasa da dikerken gerçekten çok keyif aldım...

Melaba ben capon balığı Noni :)

Hafta sonu kendimi uykuya teslim ettim, vücudumun buna gerçekten ihtiyacı varmış, bunun yüze yansıması da istem dışı botoks olarak kendini gösterdi hee hee :P

Bu seramik küpeler de prensimin bana Hermitaj Müzesi'nden hediyesi...

Ahh seramik çamuruyla oynamayı nasıl da özledim! 1 yıldan fazla bir zaman seramik dersleri almıştım, sıkıntılı günlerimde çok ama çok faydasını gördüm, atölyede saatler nasıl geçer anlamazdım bile, seramikten daha iyi bir terapi tanımıyorum, eğer imkanınız varsa mutlaka deneyin derim...

Bugün resim ve dikişle dolu bir gün olacak...

Umarım sizin için de yaratıcılığınızın doruklara çıktığı bir gün olur ;)

Mutlu haftalar hepimize!

Tolstoy'un İlk ve Son Durağı

2011-10-16T00:55:00.005+03:00

Geçtiğimiz Salı ilk kez Moskova dışına çıktım. Tolstoy'un doğduğu, Savaş ve Barış, Anne Karenina gibi ünlü kitaplarını yazdığı, yaşlılıkta son günlerini geçirdiği ve öldükten sonra da gömüldüğü Yasnaya Polyana'yı görmeye gittik. Öncelikle bu geziyi organize ettiği için sevgili arkadaşım Fehiman'a kocaman teşekkürlerimi gönderiyorum. O olmasaydı, Moskova'ya 3.5 saat uzaklıkta olan bu harikulade yeri görme fırsatı bulamayacaktım.

Bu güzel gezi benim için bir hayli sulu başladı aslında :) Arkadaşlarımla buluşmak üzere evden çıkıp caddede yürüdüğüm bir anda bir araç kasten ve hızlı bir şekilde su birikintisine girip beni sıçana çevirdi :P Hayatımda isteğim dışında ve baştan aşağıya bu kadar ıslandığımı hatırlamıyorum doğrusu! Kendimi kurutana kadar da o kişinin yedi sülalesinin kulaklarını bir güzel çınlattım hii hii :) Neyse, hiçbirşey benim keyfimi kaçıramaz dedim ve yolculuğumuz başladı. Yolumuz uzun olduğu ve etrafta mola verecek yer pek bulunmadığı için hazırlıklıydık. Çay, kurabiye ve sandviçler eşliğinde bir yandan laflayıp, bir yandan da etrafı seyredip zaman nasıl geçti anlamadık...

Tula ve çevresinden geçerken sanki eski bir döneme gitmişiz gibi hissettim, bu gizemli kasabada ve terkedilmiş havası veren evlerin önünde saatlerce kendimi kaybedebilirdim...

Bu arada çok alakasız olacak ama ben çektiğim fotoğrafları yan yana getirirken kimi zaman iki fotoğraf arasında bir bağlantı kurmaya çalışıyorum; mesela burada evin çatısı ve okun ucu ile bağlantı kurdum ;)

Dar bir yola saptık ve gelmek istediğimiz noktaya; Tula'nın 12km. güneybatısında yer alan Yasnaya Polyana'ya vardık...

Girişte oh ne güzel fazla kalabalık yok derken iki dakika sonra o kalabalığın orda bulunduğuna dua ettik zira görevli müzeye sadece rehberli grup eşliğinde girebileceğimizi söyledi. Tolstoy'un müze evini bizim gibi görmeye gelen o okul grubu olmasaydı sanırım 3 buçuk saatlik yolu boşu boşuna gelmiş olacaktık! Tabii çocuklar Rus olduğu için rehber doğal olarak sadece Rusça konuştu, ben kıt Rusçamla pek birşey hatta hiçbirşey anlamadım, neyse ki bizi buraya kadar getiren şoförümüz Ivan Gagavuz Türkü olduğu için bize çat pat çeviri yaptı :)

Kişi başı 300 ruble ödedik ve okul grubunun peşine takılıp bu büyük araziye dalıverdik.

Rehber birşeyler anlatırken ben nasılsa birşey anlamıyorum diyerek kendimi yeşilin her tonunun yer aldığı doğanın kollarına bıraktım!

Bu araziyi 1763'te Tolstoy'un anne tarafından dedesi olan Prens Nikolai Volkonskiy satın almış. Burada İngiliz ve Fransız bahçeleri kurmuş, huş ve meşe ağaçları diktirmiş... Prens Nikolai ölünce burası tek kızı olan Tolstoy'un annesi Maria'ya kalmış. Tolstoy 1828 yılında burada dünyaya gelmiş. Ne yazık ki Tolstoy anne babasını çok küçük yaşta kaybedince akrabaları tarafından yetiştirilmiş. Tolstoy Sofia ile evlenince onu buraya getirmiş ve 13 çocuğu burada dünyaya gelmiş.

Tüm çocuklar Tolstoy'un da doğduğu aynı deri kanepede dünyaya gelmişler. Biz bu kanepeyi müze haline getirilmiş evin içinde gördük ama fotoğraf çekimi yasak olduğu için Tolstoy'un bu odada çekilmiş eski bir fotoğrafını paylaşabiliyorum sizlerle, bahsettiğim deri kanepe hemen arkasında duruyor...
Tolstoy bu odada üstüne birçok ekleme çıkartma yaptığı, notlar aldığı romanlarını çok küçük bir el yazısıyla yazar ve bunu eşine verirmiş. Sofia gece bu müsveddenin temiz bir kopyasını çıkartır ve ertesi gün Tolstoy yeniden bunun üstünden geçer böylece her bölüm 5-6 kez elden geçermiş. Sofia bu müsveddelerin hepsini saklamış.

Tolstoy Yasnaya Polyana'da yaşadığı dönemde sabahları 7'de kalkar, yazmaya başlamadan önce fiziksel egzersizlerini yapar, parkta yürüyüşe çıkarmış. Hem fiziksel egzersiz olması hem de yazılarındaki köylü yaşamını daha gerçekçi bir şekilde ortaya koyabilmesi için hasat zamanı sık sık köylülerle birlikte çalışırmış.

"Hey burası benim özel mülküm, giremezsin!"

"Sana git dedim hadi gittt!"

Biz geziye spor ayakkabılar, rahat pantolonlar ile geldik, bir de yavruşkanın giyimine bakın, ehh aramızdaki farkı şimdi anlamışsınızdır sanırım ;)

Arazide kısa bir yürüyüşün ardından ismi Kuzminskiy kanadı olarak geçen eve geldik. Babası tarafından inşa edilen bu evi Tolstoy 1859 yılında kendi arazisinde çalışan köylülerin çocuklarını okutmak amacıyla okula çevirmiş ve 3 yıl boyunca burada çocuklara dersler vermiş. Ev 1862 yılında Tolstoy'un eşi Sofia'nın küçük kızkardeşine verilmiş.

Rusya'da çoğu müzeye girişte galoş yerine bu koca çarıklar veriliyor... Artık bu konuda tecrübeliyim, ayağımdan fırlamaması için bağcıkları birkaç kez doluyorum bacağıma ;)

Müzenin içinde fotoğraf çekimi yasaktı ama ben çok beğendiğim bu paltoyu ve alttaki Tolstoy'un eşi Sofia ile ilgili vitrini çaktırmadan çekiverdim. O kadarcık göz hakkı olsun ama di mi canım!

Tolstoy'un Moskova'daki evi ile ilgili yazımda bahsettiğim gibi Sofia çok becerikli bir kadınmış. Dikiş diker, fotoğraf çeker, hikayeler yazar, heykeller yapar, oyuncak alamayan köylü çocuklara özel günlerde hediye etmek üzere tahta kuklalar hazırlarmış.

Bu taşın bulunduğu yerde Tolstoy'un doğduğu ev bulunuyormuş fakat yazdığı kitapların yayınlanması için paraya ihtiyaç duyduğu bir zamanda Tolstoy bu evi satmış ve ev komple buradan kaldırılmış.

Şimdi Tolstoy'un çocuklarıyla birlikte yaşadığı evin önündeyiz...

Açıkçası Moskova'daki müzeden sonra burası beni biraz hayal kırıklığına uğrattı. Tolstoy'un Moskova'da yaşadığı evde tüm eşyalar çok iyi şekilde muhafaza edilmiş ve turistlerin de anlayabilmesi için her odanın önüne İngilizce yazılar asılmıştı ve fotoğraf çekmek yasak değildi. Ama burada eşyalar çok az, fotoğraf çekmek yasak ve hiçbir turist hesaba katılmadığı için herşey Rusça'ydı...

Evin içinden çok dışı beni daha çok büyüledi doğrusu! Şu çiçeğin güzelliğine bakar mısınız lütfen! Eeee yettin ama Noni aç bir botanik kitabını kendin bul diyebilirsiniz ama ben yine de bir sormak istiyorum ;) Bu çiçeğin adını bilen var mı acaba? Ben kendisine vuruldum da!!!

Tolstoy artık hayatını göçebe bir sofu gibi sürdürmek istediği için 1910 yılında ailesini ve tüm servetini bırakmak istemiş. Ama günlük bakımını eşi ve kızları sağladığı için sağlığı evi terketmesine pek elverişli değilmiş aslında... Bu duruma Sofia karşı çıkmış ve büyük bir kavga yaşanmış aralarında... Tolstoy herşeye rağmen kış ortasında evi terketmiş. Söylenenlere göre bu durumu kabullenemeyen Sofia kendini Yaslana Polyana'daki göle atmış ama kurtarılmış. Tolstoy evden çok uzaklaşamadan tren istasyonunda rahatsızlanmış ve kısa süre içinde zatürreden vefat etmiş.

Tolstoy'un naaşı eve getirilerek bu odaya konmuş ve 60.000 kişi onunla vedalaşmak için eve akın etmiş... Bu arada odadaki bu mermer büst Tolstoy'un 37 yaşında tüberkülozdan ölen çok sevdiği abisi Nikolay'a aitmiş. Tolstoy günlüğüne "tüm iyi anılarım onunla bağlantılı..." diye yazmış. Nikolay 10 yaşındayken diğer kardeşlerine insanoğlunun kızgın, sefil ve hasta olmayacağı, hep birlikte mutluluk ve uyum içinde yaşayacağı bir sırrı bildiğini açıklamış. Bu sırrı yeşil bir sopaya yazdığını ve Yasnaya Polyana arazisine gömdüğünü söylemiş. Küçük Tolstoy abisinin gömdüğünü söylediği bu sopayı bitip tükenmeden ararmış. Bu arayış Tolstoy'un tüm hayatı ve çalışması boyunca mecazi anlamda devam etmiş. Ve öldüğü zaman abisinin yeşil sopayı gömdüğünü söylediği araziye gömülmek istemiş.

Tolstoy'un ölümünün ardından 1911 yılında Sofia Yasnaya Polyana'nın resmi müze haline getirilmesi için Çar 2. Nicholas'a başvurmuş. Çar onun bu talebini reddetmiş ama aileye bir maaş bağlayarak evi ve araziyi muhafaza etmelerini sağlamış. 1921 yılında kızı Alexandra tarafından da anıt müze haline getirilmiş.

Tolstoy'un son günlerinden oluşan bu görüntüleri daha önceden de paylaşmıştım, ikinci baskı gibi olacak ama bu sefer Yaslana Polyana'daki evi için yayınlıyorum, o zamandan bugüne kadar burası gerçekten fazla değişmeden korunabilmiş...

Evin etrafından yavaş yavaş uzaklaştık ve orman içinde yürüyerek mezarlığa doğru yol aldık... Burası öylesine sakin ve huzurlu ki Tolstoy'un sonsuz ikametgahı olarak burayı tercih etmesine hiç şaşırmadım...

Ama mezarlığı beni şaşırttı doğrusu... Ne şatafatlı bir kabir, ne bir heykel, ne de bir mezar taşı, hiçbir şey yok sadece doğa, o kadar... Belki bir de hiç durmadan aradığı yeşil sopa, kimbilir...

Onu bu sessizliğin içinde huzurla bırakmak istercesine hemen uzaklaştık yanından...

Ve tekrar orman içinde yürümeye başladık...

Bilmem farkediliyor mu ama bu iki fotoğrafta soldaki göl ve sağdaki parmağın kıvrımı arasında bir bağlantı kurdum ;)

Gölün üstündeki bu kulübenin ne olduğunu merak ettik...

Yaklaşınca buranın eskiden banyo olarak kullanıldığını ve kimse görmesin diye etrafının böyle çevrili olduğunu anladık...

İki müze ve orman içinde yürüyüşün ardından ne kadar acıktığımızı fark ettik. Müzenin hemen karşısında bir lokanta vardı, kapısını aralayıp içeri girdik.

Menüde ballı cevizli bilini (krep) gözüme çarptı hemen ;) Ama masamızla ilgilenen garson kadın o kadar asabiydi ki bu güzel doğanın içinde böylesine negatif enerjiyle yüklü olmasına anlam veremedik...

Garsonun değil ama bizim yüzler gülüyor, ehh karnımız doydu tabii özellikle benimkisi malum açken çekilmez bir böcüğe dönüyorum ben ;)

Saatimiz 4'e doğru gelirken Moskova'nın iş trafiğine yakalanmamak için bu güzel doğa ile zoraki vedalaştık.

Bu sefer bilgiden daha çok fotoğraflara yer verdiğim bir gezi oldu. Umarım siz de en az benim kadar keyif almışsınızdır ;) Hepinize doğayı kucaklayabileceğiniz bir pazar dilerim!

* Tolstoy'un Moskova'daki eviyle ilgili yazımı da buradan okuyabilirsiniz...

Dali @ Pushkin Museum

2011-10-15T02:42:00.008+03:00

Bugün ne zamandır niyetlendiğim, Pushkin Müzesi'nde 13 Kasım tarihine kadar devam edecek olan Salvador Dali sergisine gittik. Daha önceden gitmiş olan arkadaşlarımızın müze açılmadan orda olun yoksa kalabalığa kalırsınız uyarısı ile 9:45'te ordaydık. Gerçekten de caddeye kadar uzanan inanılmaz bir kuyruk vardı! Neyseki fazla beklemeden içeri girdik ama sergi heyecanımız kısa sürede hüsrana döndü. Çünkü sergi Dali'nin yağlı boya tablolarından çok gravürleri ve eşi Gala ile fotoğraflarından oluşuyordu. İçlerinde en çok şu fotoğrafı beğendim:

Gala, Elsa Schiaparelli'nin Dali'nin bir dizaynından yola çıkarak yarattığı ayakkabı-şapka ile...

Fotoğraf: André Caillet Fils, Paris (1938)

Dali'nin birçok tablosunun esin kaynağı olan ve neredeyse her tabloda karşıma çıkan bu kadını çok merak edip hakkında bilgi edinmeye çalıştım... Aslında Rus asıllı olan ve Moskova'da yaşayan Gala ailesi tarafından tüberküloz tedavisi için İsviçre'de bir sanatoryuma gönderilmiş ve burada Fransız şair Paul Éluard ile tanışarak evlenmiş. Eşi ile birlikte Sürrealist hareketine katılmış ve birçok sanatçıya esin kaynağı olmuş. Bu beraberinde tuhaf bir yaşam şeklini de getirmiş... 1924-27 yılları arasında eşi Éluard ve Alman ressam Max Ernst ile "Ménage à trois" diye tabir edilen üçlü bir hayat yaşamışlar. Gala'nın eşinden bir kızı olmuş ama annelikten nefret ettiği için kızıyla hiçbir zaman ilgilenmemiş ve tüm hayatı boyunca onu görmezlikten gelmiş. 1929 yılında Éluard ile gittikleri İspanya'da genç ressam Dali ile tanışmış. Ve çok kısa sürede kendisinden 10 yaş küçük olan Dali ile ilişki yaşamaya başlamış. Éluard'ı terketmiş ve 1934 yılında Dali ile evlenmiş.

Gala ölene dek Dali için bir ilham perisi olmuş hatta söylenenlere göre Dali'yi delilikten kurtaran kişi oymuş... Dali'nin dağılan dikkatini toplamasına yardım eden Gala adeta onun bir menajeri gibi yanında yer almış. Dali 1930'ların başında yaptığı tablolarının altına Dali-Gala imzası atmaya başlamış. Birçok söylentiye göre güçlü cinsel dürtülere sahip Gala 70'li yaşlarının sonuna kadar sayısız evlilik dışı ilişki yaşamış. Dali'nin bunlardan haberi varmış ve bazı ilişkilerinde onu desteklemiş bile...

1980 yılında Dali'nin sağlığı büyük ölçüde tehlikeye girmiş. İddiaya göre; artık yarı bunak bir kadın olan Gala, Dali'ye reçetesiz ilaçlardan oluşan tehlikeli bir ilaç kokteyli vermiş, bu Dali'nin tüm sinir sistemini hasara uğratarak onun artistik yeteneğini büyük ölçüde yitirmesine yol açmış. 76 yaşında Dali bir enkazı andırıyor, sağ eli aşırı derecede titreyerek Parkinson benzeri belirtiler gösteriyormuş.

Gala 1982 yılında 88 yaşında vefat etmiş. Gala'nın ölümünün ardından Dali tüm yaşama isteğini kaybetmiş hatta kasıtlı olarak kendisini susuz bırakarak ölmek istemiş. Bir süre sonra Gala için aldığı ve gömüldüğü Púbol Kalesi'nde yaşamaya başlamış. Fakat bilinmeyen bir sebeple; muhtemelen Dali'nin intihar teşebbüsü ya da kalede çalışanların ihmalkarlığı neticesinde yatak odasında yangın çıkmış ve ciddi şekilde yaralanmış. Tedavi gördükten sonra Figueres'e dönerek burada bulunan Dali Tiyatro-Müze'sinde son yıllarını sakin bir şekilde geçirmiş. 84 yaşında kalp yetmezliğinden ölmüş.

İnternetten bulabildiklerim bu kadar... Açıkçası bir ressamı hatta birçok sanatçıyı bu derece etkilemiş olan Gala'nın tüm hayatını detaylı bir şekilde okumak isterdim. Onunla ilgili bildiğiniz bir yayın veya kitap varsa, paylaşabilirseniz çok sevinirim ;) Hepinize harika bir hafta sonu dilerim!

* Yuppi duppi bir kitap varmış!!! Herbert Genzmer'in "Aşklar ve Çiftler Dali-Gala" isimli kitabı İletişim Yayınları'ndan çıkmış. Bu bilgiyi paylaşan tatlı arkadaşım Tülay'ıma kocaman öpücükler :)

Sorun Nerede?!

2011-10-12T00:46:00.008+03:00

Sevgili blog arkadaşlarım bugün sizlere birşey danışmak istiyorum. Uzun zamandır kafamı kurcalayan ve cevap aradığım bir soru aslında... Bildiğiniz gibi burası tamamen benim günlük olarak kullandığım bir yer, ara sıra Bugünkü Noni postları hazırlasam da asla sadece giydiklerimden ibaret olmayan, gittiğim bir sergiyi, beğendiğim bir mağazayı, yemeğini lezzetli bulduğum bir lokantayı, ya da o anki sıkıntımı paylaştığım, hayatımı salt şekilde sunduğum bir alan... Sanırım burada apaçık paylaşmadığım tek konu prensim, o da onun tercihine saygı duyduğum için...

Ama son 2 yıldır blog dünyasında gözlemlediğim bariz birşey var ki o da modalog diye tabir edilen blogların daha popüler olması... Daha rağbet edilmesi... Bu da benim blog tutma hevesimi içten içe kemiriyor... Aslında herkesin emeğine saygı duyuyorum, çünkü bilgisayar başında en değerli şeyi "zamanımızı" harcayıp birşeyler ortaya koyuyor ve bunu tanımadığımız birçok kişinin huzuruna çıkartıyoruz. Bu noktada severek takip ettiğim, kaliteli işler çıkartan modalogları da takdir ediyorum elbette. Ama benim de büyük bir heyecanla çektiğim fotoğrafların en az bir etek veya çanta kadar değer görmesini bekliyorum. Bir sanat eseri neden marka bir ayakkabının gördüğü ilgiyi göremiyor diye üzülüyorum. Hayat sadece takıp takıştırmak değil ki diye kızıyorum hemcinslerime. Ama sonra durup düşünüyorum onaylanmaya neden ihtiyaç duyuyorum ki diye. Sanırım bu tamamen kişisel bir tatminden ibaret. Gelen yorumlar her blog için bir önem taşıyor, bunu biliyorum. Benim için taşıdığı gibi... Pekiii eğri oturalım doğru konuşalım senin beklentilerin var da acaba sen karşı tarafı ne kadar mutlu ediyorsun derseniz de haklısınız tabii, maalesef ben de zamansızlık diyin, isteksizlik diyin bir sebeple nadiren yorum bırakabiliyorum, ama bana gelen her yorumu/soruyu/maili cevaplamaya ve beni takip edenlere teşekkürümü her ay yaptığım çekilişlerle sunmaya çalışıyorum... Bilmiyorum... Burayı bu kadar ciddiye aldığım için ya delinin tekiyim, ya elmayla armutu karıştırıyorum, ya kıskanç bir Boğa hatunuyum, ya PMS'nin standart gerginliğini yaşıyorum ya da e şıkkı bunların hepsi :) Sizce sorun nerede?

Star Dolls (serginin geri kalanı...)

2011-10-11T20:14:00.000+03:00

Bu kadar yeter sanırım :)

Bebek Yolcusu Kalmasınnn :)

2011-10-11T00:54:00.002+03:00

Blogumu takip edenler biliyordur Nisan ayında tamamen tesadüf eseri Oyuncak Sergisi'ni keşfetmiş, canlı bebekleri andıran oyuncaklarla çocukluğuma geri gitmiştim. Geçtiğimiz hafta sonu sadece 3 gün süren harika bir sergi keşfettik, yine tesadüfen...

Aslında Vetoshniy Caddesi üstünde yer alan Art-Center'a gitme nedenimiz Samurai sergisi içindi... 13 numaralı binanın her katında birbirinden farklı sergiler vardı. 4. katta Star Dolls sergisinin olduğunu görünce rotayı tamamen bu yöne kırdık. Tabii karşımda birbirinden değişik oyuncak bebek, elimde fotoğraf makinem olunca ben kendimi kaybettim :) Öyle kaybetmişim ki fotoğrafları iki ayrı post içinde yayınlamak durumundayım... Bir kısmı tanınmış kişilerin benzerleri olan bu oyuncaklar pek çocuklara hitap eden cinsten değildi, açıkçası bazılarından ürktüğümü bile itiraf edebilirim, onların fotoğraflarını çekerken hareket edip "pişşştt baksana adın ne senin" diye benimle konuşmaya başlayacaklar gibi hissettim bırrr....! Bakalım siz neler hissedeceksiniz?

İlk sırada bu kadar oyuncak arasında benim için bir numara olanla başlamak istedim... Ne kadar zarif di mi?

Oyyy bu kedicik benim olsaydı keşkeeee!

Şu soldaki eleman Kaya Çilingiroğlu'na benzemiyor mu :)

Evet çok şükür ilk etabı tamamladım, kalan fotoğraflar için biraz gözlerimi dinlendirip kendime gelsem iyi olacak zira ne zaman gözümü kapasam beynimde oyuncaklar fır fır dönüyor, özellikle şu kavanozun içindeki bana pis pis bakıyo, tırsıyom!

Günün Fotoğrafı

2011-10-10T11:25:00.001+03:00

Kurumuş sarı yapraklar bir çocuğun saf dokunuşlarında yeniden hayat bulur...

Hayatın kendisi böyle değil midir zaten?

Hangi yaşta olursak olalım güzellikleri keşfedip, ona dokunmayı bilmekte gizlidir...

Yeter ki o gözle bakmayı bilelim...

Ve haftaya yumuşacık giriş yapmamızı sağlayacak bir parça;

Dave Brubeck'ten "In Your Own Sweet Way"...

Hepinize güzel anılar biriktireceğiniz bir hafta dilerim!

Phoebe'nin Kitap Tanıtımı

2011-10-10T08:21:00.013+03:00

Geçtiğimiz hafta Phoebe Taplin'in 4 kitap serisinden ilki olan "Phoebe Taplin's Moscow Walks - Autumn" kitabının tanıtımı vardı. Phoebe dört yılını Moskova'da geçirmiş bir İngiliz. Bu süre içinde The Moscow News gazetesinde yürüyüş gezileri yazıp, ücretsiz yürüyüşler düzenleyerek burada yaşayan birçok yabancının şehri daha iyi tanımalarına katkıda bulunmuş... Şu anda İngiltere'de yaşıyor ama kitabının tanıtımı için kısa bir süreliğine yeniden Moskova'ya gelmiş. Phoebe'nin düzenlediği yürüyüşleri ne yazık ki yakalama fırsatım olmadı ama kitabının tanıtımını kaçırmak istemedim. Kitapta Moskova'da Eylül, Ekim ve Kasım aylarında yürüyebileceğiniz sokakların rotası çizilmiş ve bu yürüyüş rotasında karşınıza çıkabilecek tarihi yapıların neler olduğu anlatılmış. Ayrıca karnınız acıkırsa mola verebileceğiniz yerler ve çocukların ilgisini çekebilecek aktiviteler belirtilmiş. Kitap hem İngilizce hem Rusça olarak 2 dilde basılmış. İçeriği, keyifli çizimleri ve fotoğrafları ile bence Moskova'da yaşayan her yabancının elinde bulundurması gereken bir kitap ;) Açıkçası diğer 3 serinin de basımını ben heyecanla bekliyorum!

Hem resim hem de dikiş atölyesi olarak kullandığımız ve o gün kitap tanıtımının yapıldığı Petrovka Art Studio inanılmaz kalabalıktı, öyle ki burayı ilk defa bu kadar kalabalık gördüm diyebilirim... Kitap tanıtımının yanında bir de resim sergisi vardı... Benim o gün orada bir diğer bulunma sebebim ise fotoğraf çekmekti; fotoğraf söz konusu olunca gelen hiçbir ricayı geri çevirmiyorum ;) Eskiden tatil beldelerinde boyunlarında asılı koca fotoğraf makinesiyle foto şipşak, foto şipşak diye dolaşan tipler vardı, yakında onlara dönersem hiç şaşırmayın, sloganımı buldum bile: Şipşak Nonik, şip diye çeker şak diye elinize geçer :)

Arkadaşlarım kitap hakkında konuşmaya başladılar bile ;)

New York Times'ın ödüllü fotoğrafçısı James Hill'in objektifinden...

Saatler 20:00'ye gelirken Phoebe kitabını imzalamaya başladı...

Moskova'da yaşıyor ve kitabı satın almak istiyorsanız size en yakın bir Le Pain Quotidien Cafe'ye uğrayabilir veya Respublica Kitapevleri'nden temin edebilirsiniz...

(Fiyatı: 350 ruble)